Tribe Of Mentors

Op deze blog vertel ik onder andere hoe belangrijk het is om een ‘Team Hans’ voor mezelf samen te stellen. Of anders verwoord: welke waarde het heeft om een groep van mensen in mijn leven te hebben waarop ik kan rekenen. Op gewone momenten, op leuke dagen, maar ook als er veel veranderd of wanneer ik het even niet zo goed meer weet.

Wel beste lezer, ik heb geluk! Waarom? (tromgeroffel… en licht overdreven spanningsopbouw… ) Omdat mijn ‘Team Hans’ als vanzelf is aangevuld met een aantal onbekende ‘ver-weg-mentoren’ die via mijn plaatselijke bibliotheek helemaal gratis met wijsheid strooien (mits wat lezende inspanning van mezelf natuurlijk)!

Die gratis gestrooide wijsheid werd in 2017 gebundeld in het boek ‘Tribe of Mentors’ van Timothy Ferriss. Ferriss is naast schrijver van verschillende boeken onder andere ook ondernemer en heeft zijn eigen podcast en YouTube-kanaal.

Het concept van het boek is eenvoudig: Ferriss gaat met een vaste lijst van 11 vragen te rade bij verschillende mensen. Een (ingekorte) greep hieruit? ‘Welke boeken heb je het meeste cadeau gedaan’ en ‘Waar heb je de afgelopen tijd beter neen leren tegen zeggen?’ … ‘Welke aanschaf van honderd dollar of minder heeft je leven het afgelopen jaar het meest beïnvloedt’ ‘Of welke tegenslagen hebben je later toch succes opgeleverd?’

Het is een dikke bundel vol wijze levenslessen, verschillende invalshoeken op het leven, boekentips, (YouTube)filmtips en quotes… kortom dit boek inspireert me en zet me aan het denken. Wil je Ferriss zelf horen vertellen waarom hij dit boek schreef? Bekijk dan onderstaand filmpje!

Einzelgänger

Einzelgänger… Ken je dit lied? Iedere keer dat ik het hoor raakt het mij. Waarschijnlijk omdat het over mij gaat. Allez ja… op de één of andere manier toch. Beluister vooral eerst het lied, of lees de lyrics voor je deze blogpost verder leest.

 Einzelgänger, 

waarom kijk je triest?
Ik ben er.
Er is niemand die dit ziet.
En verder,
niemand die dit ooit zou horen.

Einzelgänger,

Je toont jezelf graag groots
en sterker.
Dan je eigenlijk bent
en denkt er
graag je onverslaanbaarheid bij.

Kom,
kijk,
win,
aanbid en overleef.
Maak tastbaar als het kan.
En laat vooral
de wind maar huilen

Einzelgänger,

we zijn alvast met twee.
Ik ken je nu al lang
En ik weet wanneer je bang bent.
Nee voor mij heb je
geen geheimen meer.
En ik weet dat jij
alleen wilt zijn.
Gewoonweg voor de eenvoud.
Gewoonweg omdat het
dat is wat je kent.
Maar alleen is soms
verdomd zo alleen.

En de vrijheid
aanzeg je elke keer.
Maar de vrijheid
die jou parten speelt.
Is vrijheid die niet echt is,
En leeg.

Als vrijheid jou zo dierbaar is
dan laat je haar
vandaag niet zomaar gaan

nee

Geef je over aan wat mooi is
Aanvaard de weg van eindigheid
Geen wapens zijn geen wapenschild
Geen trots geen angst
geen ijdelheid
Als liefde jou zo dierbaar is
Dan laat je haar
vandaag niet zomaar gaan

Dus kom,
kijk,
win,
aanbid en overleef.
Maak tastbaar als het kan.
En laat vooral
de wind maar huilen.

Dus Einzelgänger,

waarom kijk je triest?
Er is niemand die dit ziet.
Alleen je eigen spiegelbeeld.




Voor ik kan vertellen waarom Einzelgänger me raakt moet ik misschien eerst het één en ander over mezelf vertellen: Als kind was ik iemand die zijn eigen weg ging. Iemand die er kon van genieten om op zijn eentje te fietsen, alleen te zijn in de natuur of een hele dag lang in een boek te verdwijnen (één van de eerste boeken waar ik bijvoorbeeld helemaal in verdween, was Het ei van Oom Trotter van Marc De Bel, zeker eens lezen 😉 ) Mijn ouders, de vrienden op school en mijn broers en zussen zorgden er toen voor dat er genoeg afwisseling was tussen ‘Einzelgänger zijn’ en contact hebben met anderen.

Pesterijen rond mijn 15e gaven me echter een eerste knik in zelfvertrouwen en zorgden dat ik in mijn schulp kroop. En vooral sinds ik weet dat ik de ziekte van Crohn heb, ben ik nog meer op mezelf teruggeplooid. De woorden ziekte en chronisch leken toen, op mijn 21, een definitief verdict… Een verdict dat schaamte en angst opriep en dat me het gevoel gaf dat ik er vanaf dan alleen zou voor staan.

De laatste jaren ben ik er echter stap voor stap (en met vallen en opstaan) achter gekomen dat het helemaal ok is om Einzelgänger te zijn, maar dat het pas echt goed werkt als ik dit (gedoseerd) combineer met op tijd en stond andere mensen ontmoeten.

En hoe ontmoet ik die andere mensen dan het beste? Vreemd genoeg door eerst mijn eigen zelfbeeld en wereldbeeld aan te passen: Brené Brown verwoordt in onderstaande Tedtalk wat dat precies wil zeggen:

Eigenlijk is haar opdracht makkelijk samen te vatten, maar al wat moeilijker toe te passen:

  • Geloven dat ik goed ben zoals ik ben.
  • Mijn eigen kwetsbaarheid durven omarmen.
  • De moed hebben om onvolmaakt te zijn.
  • Eerst goed zijn voor mezelf (joepie: hier mag ik helemaal en volledig Einzelgänger zijn) en van daaruit voor de anderen.
  • Verbinden met anderen vanuit authenticiteit. (ondertussen ook terug joepie, in het kwadraat zelfs 😉 )
  • Onvoorwaardelijk liefhebben
  • En dankbaarheid en vreugde in de praktijk brengen

Toegegeven het is een hele boterham en het blijft voor mij nog steeds een uitdaging om telkens opnieuw te durven geloven in bovenstaande opsomming en in die kracht van kwetsbaarheid. Maar als ik met Brené Brown’s wijsheid in gedachten ‘uit mijn kot’ durf te komen levert het me meestal wel iets op!

Soms, zie ik in mijn omgeving vrienden, die door omstandigheden met hetzelfde worstelen. Die het even niet meer weten en geen idee hebben wat hen nog blij maakt en hoe ze naar eigen voldoening contact kunnen leggen met anderen en zichzelf. Voor die vrienden wil ik gewoon zeggen, weet dat je er niet alleen voor staat… er zijn heel veel mensen die je willen helpen en in ‘jouw team zitten’. Alleen vind je die meestal pas echt als je durft toe te passen wat Brené Brown aanhaalt… sinds ik dat stap voor stap durf, en probeer, komt het klein en groot ‘avontuur’ regelmatig aangewaaid!

Dus lieve vrienden: kijk af en toe eens terug naar wat Brené te vertellen heeft en probeer stap voor stap te ontdekken wat ze nu eigenlijk écht bedoelt… Blijf zoeken naar verbinding met jezelf en via die weg naar verbinding met anderen…
En als dat echt heel moeilijk is op dit moment, begin dan zo veilig mogelijk… creëer een veilige basis: Zoek hulp bij mensen waarvan je het gevoel hebt dat ze echt willen luisteren zonder oordeel (al dan niet professioneel)! Als je doorzet zal je gaandeweg verandering zien bij jezelf, verandering zien in je wereld en in je wereldbeeld… op de één of andere manier zal je daardoor die schijnbaar torenhoge berg (richting zelfvertrouwen en jezelf terug graag zien) beginnen te bewandelen.

Richt je vooral niet teveel op de top van die berg… want als je enkel bezig bent met de top, vergeet je om gewoon stap voor stap te wandelen. Het gebeurde bij mij al eens vaker dat ik net daardoor struikelde. Op zich geen probleem, als je iedere keer opnieuw opstaat, eventueel de schaafwonden op je knieën verzorgd of laat verzorgen… en daarna weer met frisse (tegen)moed probeert door te gaan.

Als je er echter in slaagt om de berg gewoon stap voor stap te bewandelen. En onderweg genoeg ruimte laat voor ontmoeting en ontspanning. En, als je nu en dan gewoon geniet van het uitzicht… en daar ook echt ruim de tijd voor neemt… Dan kom je op een dag wel op die top… of kom je onderweg zo’n mooi uitzicht tegen, dat die top helemaal niet meer van belang blijkt te zijn!

Op minivakantie met mijn boekencoach

Ik had afgelopen weekend de eer en het genoegen om met een vriendin op stap te mogen gaan. Naast fijngevoelige, muzikale en milieubewuste Japanologe is ze ook nog eens boekenwurm van de bovenste plank. Daar kon, wat mij betreft, enkel een promotie uit voortkomen. Want, dat we vrienden zijn staat buiten kijf, maar ze heeft het label boekencoach ook dubbel en dik verdiend!

Het was trouwens niet gewoon samen ‘iets gaan drinken’ dat op onze agenda stond. Het was hoog tijd om het nieuwe jaar te vieren met een minivakantie: dit deden we een middagje als toerist in eigen stad. Samen de tijd nemen om te mogen bijpraten, om te luisteren, om te vloeken en te lachen! Het werd een hartverwarmende middag … en gezien het aantal scherven dat we op ons pittoreske Gentse pad tegenkwamen konden we niet anders dan concluderen dat er de de komende tijd heel wat geluk op ons ligt te wachten.

– Weet je trouwens, beste lezer, of je technisch gezien de scherven zelf moet creëren? Of telt het ook als ze gewoon al op je pad rondgestrooid zijn? … En daar als pakketjes geluk liggen te wachten op wie hen opraapt? Ik kies zelf voor optie twee! Gelieve mij daar dan ook in te volgen zodat mijn geloof in aankomend geluk niet aan diggelen wordt geslaan… al zou dat ook weer scherven geven … en dus geluk… met andere woorden, het komt gewoon altijd goed op die manier…leuk 🙂 –

Maar goed… ik ben duidelijk even het spoor bijster. Terug naar de titel: ‘Een minivakantie met mijn boekencoach’:

Een minivakantie? Ja, want ’t is heerlijk om in een winters, maar zonovergoten Gent te mogen verdwalen. Om samen thee te drinken en daarna lekker te eten. Niet alleen het bijpraten gaf een meerwaarde. Er was meer: ook pretoogjes kregen uitgebreid de kans om op te lichten! Daar zorgde bijvoorbeeld de ober van dienst in het gezellige Eat Love Pizza voor. Dit door zijn job met hart en ziel, overtuiging en gevoel voor humor te doen. Waarvoor dank!

Tijdens die minivakantie kwamen we natuurlijk weer op het thema boeken terecht. Want zo gaat dat in ons gesprekken! Mijn boekencoach vertelde dat ze enkel nog boeken kocht die ze zeker nog eens wou herlezen. Al de andere boeken moesten zich tevreden stellen met het ‘bibliotheekstatuut’- wat natuurlijk zeker het vermelden waard is. Ik vroeg haar: “stel dat je een Top 10 zou mogen samenstellen van te lezen en herlezen boeken, welke boeken zouden dat dan zijn?” Heel wat boeken kwamen aan bod tijdens het gesprek, maar een mailtje achteraf meldde me het uiteindelijk en definitieve verdict (dat ik graag meegeef ter inspiratie!):

De ‘Boekencoach-Top 10’ bevat uiteindelijk 15 boeken, dus ik kreeg er – voor dezelfde prijs – 5 extra gratis tips bij: