De rustgevende zensnoeischaar

’t is even tijd voor een klein intermezzo! Want ik wil graag vertellen over een (mogelijk) vreemde gewoonte van mij. Ik hou er namelijk van om op een heel traag tempo in mijn tuin te rommelen, om paadjes aan te leggen met snoeisel uit eigen tuin en vooral om de overvloed aan klimop rond mijn tuin te snoeien met een heel klein, sympathiek en rustgevend zensnoeischaartje.

Op zich is dit geen probleem, in mijn tuin gaat namelijk iedereen akkoord en mag ik vrolijk fluitend mijn eigen gang gaan! … Dit duurt echter tot ik me naar de straatkant durf te begeven… dan gebeurt er iets anders:

En dat is meestal een variant op onderstaand scenario:

Buren wandelen tot bij mij, kijken even (draaien denkbeeldig met de ogen) en glimlachen of lachen zelfs even luidop richting de kleine snoeischaar in mijn hand.

De glimlach is fase 1 of de voorbereidende stap richting het gesprek…

De volgende fase in deze opbouw, 2 dus, is meestal de ‘koetjes en kalfjes-fase’. Maar ik weet dan al heel goed, dat dit slechts een voorbereiding is op fase 3…

In fase 3 slaan de buren namelijk toe, genadeloos! Want dan – ja net dan – willen ze mij gratis een lawaaierig vooruitgangsalternatief van mijn Zensnoeischaar cadeau doen. In gedachten zelfs met een rode strik er rond… Op korte tijd weet ik namelijk al drie adressen waar ik een elektrische snoeischaar mag gaan lenen…

Tot nu toe ben ik echter nog weinig of niet overstag gegaan aangezien ik meestal genoeg karakter heb om dit vooruitgangsaanbod vakkundig af te wimpelen!

Je vraagt je af hoe ik dan weerwerk bied tegen het gulle lawaaiaanbod dat als vanzelf op mijn pad komt?

Wel:

1. Ik glimlach
2. Ik straal rust uit (en de schaar helpt mij daarbij natuurlijk)
3. Ik geef uitleg over de verborgen krachten van de snoeischaar: ‘Bedankt voor het aanbod, maar dit hoeft niet! Ik vind het namelijk fijn om met dat kleine schaartje te knippen… Het is een vorm van mediteren voor mij… waarop 4 als vanzelf volgt:
4. Dat is het punt waarop de buren eens raar kijken… en opnieuw lachen of glimlachen… om dan geruisloos terug te schakelen naar de koetjes en kalfjes… maar ook dit is natuurlijk maar een voorbereiding op het eindoffensief van hun kant:
5. Want het gesprek wordt even later afgerond met de boodschap: dus als je de elektrische haagschaar eens wil lenen, kom maar af hé!
6. Ik bedank vriendelijk voor het gulle aanbod en neem de Zensnoeischaar opnieuw ter hand om vrolijk fluitend te wachten op de volgende buur!

De onkruidparty

Voor BlinkOut heb ik de afgelopen tijd enkele interviews afgenomen waarin ik onder andere op zoek ging naar 365 ideeën om het leven nog net iets leuker te maken dan het nu al is… daar kreeg ik verschillende ideeën aangereikt die ik in een latere fase hoop te delen op de blog van BlinkOut. Maar laat ik eerst eens op zoek gaan naar inspiratie in mijn eigen vriendenkring, want ook daar ligt die voor het rapen.

Ik begin met ‘De Onkruidparty’:

Een vriendin had een tijdje geleden een probleem: ze had net een huis gekocht en bleek daar toch wel onkruid in die tuin te staan zeker? Groot probleem!! Maar die zijn er om opgelost te worden hé? En dat lukt natuurlijk vlot als je een gezonde dosis creativiteit en charme hebt!

Ze pakte het als volgt aan:

Al lachend bedacht ze een leuke naam voor de klus en liet dat even sudderen. Tijdens het sudderen bleek dat grapje eigenlijk nog zo slecht niet en werd er voor de grap een Facebook-event aangemaakt met volgende boodschap:

Gisteren was het als grap bedoeld, maar ik maak van een grap graag realiteit: 

Jullie zijn allen uitgenodigd op:  
De eerste 'Onkruidparty met dresscode!'   

Entree: gratis 
Activiteit: Onkruid uittrekken  
Dresscode (en ja dat is gemeend 😄!!!): Regenboogmatje voor de knietjes of poep, petje voor de zon, sletskes/ sandalen voor een nauwer contact met de natuur! 
Uitgenodigden: Jullie en al mijn lieveheersbeestjes die in mijn haag leven 
Versnaperingen: Zal voor gezorgd worden. Suggesties zijn welkom! 
Drank: Gelieve jullie voorkeur op voorhand door te geven. 
Muziek: Mag door jullie meegenomen worden.  
Datum: Op een zonnige dag wanneer jullie willen/kunnen komen. 
Toilet: gratis

En jawel hoor, in een derde fase werd ook een datum geprikt. Van grap kwam waarheid: het feestje is inderdaad doorgegaan op een zonnige dag, de toegang en het toilet waren gratis zoals beloofd en er werd genoeg drank voorzien. Daardoor kwamen de lieveheersbeestjes ook als vanzelf tevoorschijn en genoten ze mee van de voorbeeldige, naarstige (ahum) arbeid van onze vriendengroep. Hoe mooi kan het zijn?

Stel dus dat je de komende lente/zomer met een ‘(on)kruid-teveel’ zit, dan weet je wat te doen! Verspreid de onkruid-party’s!

Het cadeautje

Ik mocht vroeger heel vaak samenwerken met een warm en inspirerend persoon! Iemand met het hart op de juiste plaats die er in slaagde om van (nagenoeg) elke dag een feest te maken. Ze is huishoudhulp, strijkplankpsychologe en een verbinder pur sang die ook nog eens potentiële chef is van een driesterrenrestaurant. Daarnaast slaagt ze erin om van de eenvoudigste activiteiten het grootste feest te maken.

Vorige week sprak ik nog eens af met die collega van toen. We haalden met pretoogjes de herinneringen op aan onze samenwerking. Eén van de leukste was onze gedeelde ‘zonnebloemenherinnering’.

De zonnebloemenherinnering? Ja, inderdaad… waar beginnen we? Er was eens een enthousiaste stijkplankpsychologe, die zonnebloemen prachtig vond. Maar ze had geen idee hoe die gekweekt moesten worden… er was ook een ‘wijsneus-begeleider’ die in geuren en kleuren probeerde uit te leggen dat het eigenlijk helemaal niet moeilijk is om zonnebloemen te kweken… dat het vooral belangrijk is om heel veel zon, water, liefde en compost aan die zonnebloem te geven.

… blijkt nu dat die enthousiaste huishoudhulp geen groene vingers had en eigenlijk stiekem geen idee had wat goede compost was.

Dat viel makkelijk op te lossen volgens de ‘wijsneus-begeleider’! Hij smeedde samen met één van de bewoonsters een stiekem plannetje: ze zouden een prachtig cadeautje maken: ze zochten een mooie bloempot uit, vulden die tot aan de rand met heerlijk smeuïge compost, en verrijkten die compost met nog wat extra vettige ‘pieren’ en klein (on)gedierte! Dit cadeautje werkten ze af met een mooie grote rode strik en zetten die stiekem klaar voor later op die dag.

De bewoonster slaagde erin om alles geheim te houden, maar toen ze samen met de potentiële driesterrenchef boodschappen ging doen, kon ze niet meer verbergen dat er iets op til was: zowel onderweg, in de winkel als op terugweg zat ze met pretoogjes te gniffelen en te giechelen… hoe dichter bij huis, hoe luider het lachen werd… want ze wist dat er na de boodschappen een vrij glibberig cadeau ging gegeven worden.

Ik weet nog steeds niet zeker of die compost toen ook werkelijk goed ontvangen werd… en ik weet ook niet of ze wel naar huis werd meegenomen… maar ik weet wel dat er later die zomer fantastische zonnebloemen tevoorschijn kwamen in de tuin van de bewoners!