La Bamba

Vandaag is het een heel trieste dag voor één van mijn beste vrienden:

Tien jaar geleden is het namelijk al dat zijn tweelingbroer overleed. Ik hoop met deze kleine bijdrage toch een mooie herinnering aan zijn broer warm te houden en hem een hart onder de riem te kunnen steken!

Even terug in de tijd: ik was ongeveer twintig jaar toen we met de Chiro op kamp waren in Luxemburg. Als Chiroleider mocht ik er meegenieten van een aspirant-leider die met volle overgave, tonnen fantasie en een gouden hart alle andere Chiroleden mee kon onderdompelen in zijn spel.

Veel deed hij daar niet voor: hij was gewoon zijn enthousiaste zelf, liet zijn fantasie de vrije loop en smeet zich volledig in de virtuele spelwereld van die specifieke chirodag! Hij wérd op zo’n dag gewoonweg de fantasie die wij beleefden!

De details van toen weet ik niet meer, maar het gevoel herinner ik me nog alsof het gisteren was: levensvreugde sprak eruit! Eén lied is me toen ook bijgebleven en link ik nog steeds aan hem: La Bamba

Hij kon het als géén ander met volle overgave meezingen… luid, met blinkende ogen en heel veel vuur! In mijn gedachten doet hij dit nog altijd. Ik zing het dus vandaag even luid mee, als ode aan de levensvreugde!

Op minivakantie met mijn boekencoach

Ik had afgelopen weekend de eer en het genoegen om met een vriendin op stap te mogen gaan. Naast fijngevoelige, muzikale en milieubewuste Japanologe is ze ook nog eens boekenwurm van de bovenste plank. Daar kon, wat mij betreft, enkel een promotie uit voortkomen. Want, dat we vrienden zijn staat buiten kijf, maar ze heeft het label boekencoach ook dubbel en dik verdiend!

Het was trouwens niet gewoon samen ‘iets gaan drinken’ dat op onze agenda stond. Het was hoog tijd om het nieuwe jaar te vieren met een minivakantie: dit deden we een middagje als toerist in eigen stad. Samen de tijd nemen om te mogen bijpraten, om te luisteren, om te vloeken en te lachen! Het werd een hartverwarmende middag … en gezien het aantal scherven dat we op ons pittoreske Gentse pad tegenkwamen konden we niet anders dan concluderen dat er de de komende tijd heel wat geluk op ons ligt te wachten.

– Weet je trouwens, beste lezer, of je technisch gezien de scherven zelf moet creëren? Of telt het ook als ze gewoon al op je pad rondgestrooid zijn? … En daar als pakketjes geluk liggen te wachten op wie hen opraapt? Ik kies zelf voor optie twee! Gelieve mij daar dan ook in te volgen zodat mijn geloof in aankomend geluk niet aan diggelen wordt geslaan… al zou dat ook weer scherven geven … en dus geluk… met andere woorden, het komt gewoon altijd goed op die manier…leuk 🙂 –

Maar goed… ik ben duidelijk even het spoor bijster. Terug naar de titel: ‘Een minivakantie met mijn boekencoach’:

Een minivakantie? Ja, want ’t is heerlijk om in een winters, maar zonovergoten Gent te mogen verdwalen. Om samen thee te drinken en daarna lekker te eten. Niet alleen het bijpraten gaf een meerwaarde. Er was meer: ook pretoogjes kregen uitgebreid de kans om op te lichten! Daar zorgde bijvoorbeeld de ober van dienst in het gezellige Eat Love Pizza voor. Dit door zijn job met hart en ziel, overtuiging en gevoel voor humor te doen. Waarvoor dank!

Tijdens die minivakantie kwamen we natuurlijk weer op het thema boeken terecht. Want zo gaat dat in ons gesprekken! Mijn boekencoach vertelde dat ze enkel nog boeken kocht die ze zeker nog eens wou herlezen. Al de andere boeken moesten zich tevreden stellen met het ‘bibliotheekstatuut’- wat natuurlijk zeker het vermelden waard is. Ik vroeg haar: “stel dat je een Top 10 zou mogen samenstellen van te lezen en herlezen boeken, welke boeken zouden dat dan zijn?” Heel wat boeken kwamen aan bod tijdens het gesprek, maar een mailtje achteraf meldde me het uiteindelijk en definitieve verdict (dat ik graag meegeef ter inspiratie!):

De ‘Boekencoach-Top 10’ bevat uiteindelijk 15 boeken, dus ik kreeg er – voor dezelfde prijs – 5 extra gratis tips bij:

Elke dag een verbetering

Zoals uitgelegd op de pagina ‘Oom Nonkel’ deel ik hier af en toe quotes die me aan het denken zetten of raken op de één of andere manier. In het boek De kunst van Kaizen las ik volgende quote:

‘Wanneer je elke dag een verbetering aanbrengt,
vinden uiteindelijk grote dingen plaats.
Wanneer je conditionering elke dag een beetje verbetert,
heb je uiteindelijk een grote verbetering in conditionering.
Niet morgen, niet de dag erna,
maar uiteindelijk is er een grote groei.
Kijk niet naar grote, snelle verbetering.
Zoek per dag naar een kleine verbetering.
Dat is de enige manier waarop het lukt –
en als het lukt, dan is het blijvend.’

JOHN WOODEN, één van de beste trainers in de geschiedenis van het universiteitsbasketbal

Hoe zie ik eruit?

Wat mij betreft zit het geluk in de kleine dingen. Een voorbeeld?

Zoals beschreven op de pagina ‘over mezelf’ was ik een vijftiental jaar begeleider. Als persoonlijk begeleider gebeurde het regelmatig dat ik op stap ging met één van de bewoners: bijvoorbeeld om boodschappen te doen, naar de dokter te gaan of om gewoon samen een tas koffie te drinken.

‘Het onderweg zijn’ was hier vaak één van de leukste dingen, want daar ontstond vaak spontane verbinding. Zoals bij Koen, een man met een beperking van ongeveer 60 jaar. Hij was eerder verlegen, stil en ingetogen, maar als er muziek opstond die hij leuk vond kon hij daar heel veel plezier in hebben. We hadden door de jaren heen ons favoriete nummertje gevonden dat telkens weer verbindend werkte: ‘Hoe zie ik eruit’ van Raymond! 

Ooit was dat begonnen doordat er een cd van Raymond in mijn auto opstond: door het makkelijke repetitieve karakter van het nummer begon hij spontaan mee te zingen. Algauw werd het een traditie.

Meestal ging het als volgt: Ik zong  ‘Hoe zie ik er uit’ en Koen antwoordde lachend ‘zéééér goed’… en dat deden we dan een heel nummer lang.

Jawel beste lezer, dat was een regelmatig terugkerende ‘ego-boost’ van jewelste … Dus om alles in evenwicht te houden wisselden we nu en dan van rol, kwestie dat we bleven overeenkomen hé?

Dus, voor wie op dit moment een kleine boost nodig heeft voor zijn of haar zelfvertrouwen: zoek gewillige slachtoffers, zet het nummer ‘Hoe zie ik eruit’ op, en laat die ‘gewillige slachtoffers’ vol enthousiasme ‘Zéér goed’ antwoorden op jou vraag ‘Hoe zie ik er uit’?!

Control – Alt – Delete

In oktober hoorde ik Lieven Vandenhaute in Nieuwe Feiten – op Radio 1 – een interview als volgt inleiden: ‘Wat doe je met een computer als die vastloopt? Nee, uit het raam gooien is een slecht idee. De meeste mensen doen Control-Alt-Delete… En dàt, kun je dus ook met je lijf doen…

Aangezien ik op dat moment reeds zelf een poging tot Control -Alt – Delete gestart was met de dokter en voedingscoach Vicky had Vandenhaute mijn aandacht onmiddellijk te pakken.

Waarover ging het interview? Dokter Servaas Bingé (onder andere ploegarts bij de wielerploeg Lotto – Soudal) werd er geïnterviewd over zijn nieuwe boek De Lijst, een boek over een eliminatiedieet van tien dagen waar hij het verband wil aantonen tussen wat je in je mond steekt en de toestand van je lichaam.

Wat is het idee van het boek? Tien dagen lang moet je alles wat op die lijst staat laten. Daarna worden diezelfde voedingsstoffen stap voor stap opnieuw toegelaten, waardoor je enerzijds die ‘Control-Alt-Delete’ toepast en anderzijds nuttige informatie van je lichaam krijgt over welke voeding het eigenlijk echt apprecieert… en welke duidelijk geen goed idee is…

Naast een lijst met voedingsstoffen biedt Bingé veel achtergrondinformatie over voeding en zijn er een aantal recepten in het boek opgenomen.

Ik vond het boek recent in de Gentse bibliotheek De Krook, en wat mij betreft is het een vlot geschreven boek dat goed uitlegt waarom het nuttig kan zijn om eens een eliminatiedieet te volgen!

Little moon rises

Vandaag laat ik opnieuw een lied aan bod komen, ditmaal als inspiratiebron voor eigen poëzie.

Toen ik dit nummer voor het eerst hoorde zat ik in de auto en heb ik me langs de kant van de weg geparkeerd… Gewoon om beter te kunnen luisteren en omdat ik er heel hard door geraakt werd. Op dat moment kon ik helemaal niet verwoorden waarom het zoveel emotie losmaakte bij mij.

Het gevoel dat het nummer me gaf en nog steeds geeft- een gevoel van gemiste kansen, gedeelde nostalgie en daar samen over mijmeren – zal er zeker een rol in gespeeld hebben.

Ik heb het nummer dan ook ontelbare keren meegezongen. Omdat het me blijft raken en me steeds opnieuw doet denken aan die ene gemiste kans.

Ik heb er mij door laten inspireren voor dit gedicht :

 In vertraagde sprint gegroeid
zonder wandelend te zien
dat klein echt alles was
voor
groot vanzelf mocht volgen

of

hoe de jaren ons verrasten
en plots vol en vol
volwassen waren

Ik bleef zoeken
waar die ene straal
van zon of maan
verdwenen was
en vond ze nu en dan

zodat zon
voor even
bad mocht worden
en maan
voor altijd
ster mocht zijn

Hoger doel en liefde
zijn verdwenen
in onrust en
gemijmer

want dat is wat
tijd
met wachten doet

als het wachten
stroom kan worden
en het licht
plots daar kan zijn

dan kan glimlach glimmen
en zal nu
voor altijd
nu geworden zijn

tot het weer verdwenen is
in dageraad
of ondergang

leer me zon te zoeken
als ze schijnt
leer me zingend dansen
leer me samen zijn
met jou
leer me samen zijn
met mij

leer me alles
waar ik nooit toe kwam
of gewoon iets anders

zodat kritiek
van mij aan mij
met milde glimlach
mag verdwijnen

in zon
en maan

die stralend onder gaan

Here comes the sun

Ik heb geen idee hoe vaak hier posts gaan komen en of er al dan niet een vaste structuur/frequentie zal zijn, maar op zich maakt dat niet zoveel uit vermoed ik.

Vandaag reik ik alvast een eerste energiegevend puzzelstuk aan. Een puzzelstuk voor mezelf. Eentje dat ik al een tijdje geleden (her)ontdekt heb in de Gentse muziekscholen Harteklop en Aku Namatata : Muziek dus!

Ik kan moeilijk beschrijven wat zelf zingen precies los maakt bij mij, maar zou het willen samenvatten door de (mogelijk) licht overdreven zin: het is voor mij beter dan om het even welke medicatie! ( … al weet ik eigenlijk niet zeker of die zin echt overdreven is…)

Het gaat om muziek in alle vormen en maten, al moet ik toegeven dat ik vaak geneigd ben om eerder de zachte gevoelige kant op te gaan. Maar in principe komt hier alles aan bod dat me raakt.

Ik vermoed dat er ergens op deze site een soort ‘muzikale landkaart’ zal ontstaan. In mijn geval wordt dat dan gewoon ‘De muzikale Hanskaart. Die krijgt ergens vorm op één van de andere pagina’s.

Deze morgen had ik reeds de kans om uit volle borst mee te zingen met wat Spotify me te bieden had. Maar er springen er vandaag drie in het bijzonder uit voor mij:

Het eerste is Here Comes The Sun van The Beatles

Omwille van de lichtheid en het optimisme in het nummer:

Little darling, it’s been a long cold lonely winter
Little darling, it feels like years since it’s been here
Here comes the sun
Here comes the sun, and I say
It’s all right
Little darling, the smiles returning to the faces
Little darling, it seems like years since it’s been here

’t is bij momenten behoorlijk lastig en vermoeiend geweest, maar de zon is daar, het komt goed… meer moet dat soms niet zijn om de dag mee te starten!

Een tweede lied is Mens Durf Te Leven van Wende Snijders. Een lied dat reeds door Ramses Shaffey werd gebracht en eigenlijk zelfs al geschreven is in 1917.

Dit nummer – en de manier waarop het gebracht wordt door Wende Snijders – straalt voor mij kracht uit. Het roept voor mij op om er te ‘ durven staan, lef te tonen, al is het met een klein hartje: doe wat je graag doet en ga ervoor zonder je teveel af te vragen wat er mogelijk zal gedacht worden…

En zeker onderstaande quote uit het nummer verwoord perfect waar ik heel graag naartoe zou willen.

Het leven is heerlijk,
Het leven is mooi.
Maar vlieg uit in de lucht,
En kruip niet in een kooi.
Mens, durf te leven.

Met je kop in de hoogte,
En neus in de wind.
En lap aan je laars
Wat een ander dan vindt.
Houd een hart vol van warmte,
En van liefde in je borst.
Maar wees op je vierkante meter een vorst.

Wat je zoekt kan geen ander je geven.

Mens, durf te leven.

Ik weet dus wat te doen: uitvliegen 😉 …

Als uitsmijter gaf Spotify me vandaag dit nummer (met een rode strik er rond): Going to my hometown van Rory Gallagher… Dit mag er gewoon bij omdat het me raakt!

Op’t gevoel: op zoek naar mezelf in verbinding met anderen

Mijn vrienden en familie weten het: ik vertoef heel vaak in Hansworld… bij momenten is het daar goed toeven, maar soms is het daar ook chaotisch… En ja, chaos kan leuk zijn, maar het heeft ook zijn mindere kanten. Stel dat ik met deze site wat structuur zou kunnen aanbrengen in de wildgroei aan gedachten en ideeën in mijn hoofd? Wat zou er dan gebeuren?

Dit wordt een labo, een virtuele plaats waar ik de ideeën in mijn hoofd vorm mag geven, structureren en (wie weet) stap voor stap concreet maken. En als dat niet lukt dan mogen ze gewoon wegzakken in mijn schrijfsels, tot ik ze her – ontdek.

Ik beken: ik maak dit dus vooral voor mezelf, gewoon omdat ik het leuk vind. Omdat er iets broeit dat eruit moet en omdat het me kan helpen als ik dat op de één of andere manier kan uiten, lezen en herlezen.

Geen idee waar dit precies zal toe leiden. Maar in eerste instantie wil ik me amuseren, wil ik inspiratie zoeken en delen. Ik ga op zoek gaan naar wat me blij maakt en wat voor mezelf de leukste manier is om in verbinding met anderen te staan. Ik wil leren om naar buiten te treden met ideeën, niet zozeer omdat ik zou verwachten dat anderen het leuk vinden (al wordt dat natuurlijk geapprecieerd) maar vooral omdat ik ze zelf leuk vind.

Laat dit dus mijn eigen, kleine kijk op de wereld worden. Wie dit volgt mag meekijken over mijn schouder en samen met mij op zoek gaan naar dingen om over na te denken, naar verwondering, kleine glinsteringen en avonturen van elke dag!