Op minivakantie met mijn boekencoach

Ik had afgelopen weekend de eer en het genoegen om met een vriendin op stap te mogen gaan. Naast fijngevoelige, muzikale en milieubewuste Japanologe is ze ook nog eens boekenwurm van de bovenste plank. Daar kon, wat mij betreft, enkel een promotie uit voortkomen. Want, dat we vrienden zijn staat buiten kijf, maar ze heeft het label boekencoach ook dubbel en dik verdiend!

Het was trouwens niet gewoon samen ‘iets gaan drinken’ dat op onze agenda stond. Het was hoog tijd om het nieuwe jaar te vieren met een minivakantie: dit deden we een middagje als toerist in eigen stad. Samen de tijd nemen om te mogen bijpraten, om te luisteren, om te vloeken en te lachen! Het werd een hartverwarmende middag … en gezien het aantal scherven dat we op ons pittoreske Gentse pad tegenkwamen konden we niet anders dan concluderen dat er de de komende tijd heel wat geluk op ons ligt te wachten.

– Weet je trouwens, beste lezer, of je technisch gezien de scherven zelf moet creĆ«ren? Of telt het ook als ze gewoon al op je pad rondgestrooid zijn? … En daar als pakketjes geluk liggen te wachten op wie hen opraapt? Ik kies zelf voor optie twee! Gelieve mij daar dan ook in te volgen zodat mijn geloof in aankomend geluk niet aan diggelen wordt geslaan… al zou dat ook weer scherven geven … en dus geluk… met andere woorden, het komt gewoon altijd goed op die manier…leuk šŸ™‚ –

Maar goed… ik ben duidelijk even het spoor bijster. Terug naar de titel: ‘Een minivakantie met mijn boekencoach’:

Een minivakantie? Ja, want ’t is heerlijk om in een winters, maar zonovergoten Gent te mogen verdwalen. Om samen thee te drinken en daarna lekker te eten. Niet alleen het bijpraten gaf een meerwaarde. Er was meer: ook pretoogjes kregen uitgebreid de kans om op te lichten! Daar zorgde bijvoorbeeld de ober van dienst in het gezellige Eat Love Pizza voor. Dit door zijn job met hart en ziel, overtuiging en gevoel voor humor te doen. Waarvoor dank!

Tijdens die minivakantie kwamen we natuurlijk weer op het thema boeken terecht. Want zo gaat dat in ons gesprekken! Mijn boekencoach vertelde dat ze enkel nog boeken kocht die ze zeker nog eens wou herlezen. Al de andere boeken moesten zich tevreden stellen met het ‘bibliotheekstatuut’- wat natuurlijk zeker het vermelden waard is. Ik vroeg haar: “stel dat je een Top 10 zou mogen samenstellen van te lezen en herlezen boeken, welke boeken zouden dat dan zijn?” Heel wat boeken kwamen aan bod tijdens het gesprek, maar een mailtje achteraf meldde me het uiteindelijk en definitieve verdict (dat ik graag meegeef ter inspiratie!):

De ‘Boekencoach-Top 10’ bevat uiteindelijk 15 boeken, dus ik kreeg er – voor dezelfde prijs – 5 extra gratis tips bij:

Here comes the sun

Ik heb geen idee hoe vaak hier posts gaan komen en of er al dan niet een vaste structuur/frequentie zal zijn, maar op zich maakt dat niet zoveel uit vermoed ik.

Vandaag reik ik alvast een eerste energiegevend puzzelstuk aan. Een puzzelstuk voor mezelf. Eentje dat ik al een tijdje geleden (her)ontdekt heb in de Gentse muziekscholen Harteklop en Aku Namatata : Muziek dus!

Ik kan moeilijk beschrijven wat zelf zingen precies los maakt bij mij, maar zou het willen samenvatten door de (mogelijk) licht overdreven zin: het is voor mij beter dan om het even welke medicatie! ( … al weet ik eigenlijk niet zeker of die zin echt overdreven is…)

Het gaat om muziek in alle vormen en maten, al moet ik toegeven dat ik vaak geneigd ben om eerder de zachte gevoelige kant op te gaan. Maar in principe komt hier alles aan bod dat me raakt.

Ik vermoed dat er ergens op deze site een soort ‘muzikale landkaart’ zal ontstaan. In mijn geval wordt dat dan gewoon ‘De muzikale Hanskaart. Die krijgt ergens vorm op Ć©Ć©n van de andere pagina’s.

Deze morgen had ik reeds de kans om uit volle borst mee te zingen met wat Spotify me te bieden had. Maar er springen er vandaag drie in het bijzonder uit voor mij:

Het eerste is Here Comes The Sun van The Beatles

Omwille van de lichtheid en het optimisme in het nummer:

Little darling, it’s been a long cold lonely winter
Little darling, it feels like years since it’s been here
Here comes the sun
Here comes the sun, and I say
It’s all right
Little darling, the smiles returning to the faces
Little darling, it seems like years since it’s been here

’t is bij momenten behoorlijk lastig en vermoeiend geweest, maar de zon is daar, het komt goed… meer moet dat soms niet zijn om de dag mee te starten!

Een tweede lied is Mens Durf Te Leven van Wende Snijders. Een lied dat reeds door Ramses Shaffey werd gebracht en eigenlijk zelfs al geschreven is in 1917.

Dit nummer – en de manier waarop het gebracht wordt door Wende Snijders – straalt voor mij kracht uit. Het roept voor mij op om er te ‘ durven staan, lef te tonen, al is het met een klein hartje: doe wat je graag doet en ga ervoor zonder je teveel af te vragen wat er mogelijk zal gedacht worden…

En zeker onderstaande quote uit het nummer verwoord perfect waar ik heel graag naartoe zou willen.

Het leven is heerlijk,
Het leven is mooi.
Maar vlieg uit in de lucht,
En kruip niet in een kooi.
Mens, durf te leven.

Met je kop in de hoogte,
En neus in de wind.
En lap aan je laars
Wat een ander dan vindt.
Houd een hart vol van warmte,
En van liefde in je borst.
Maar wees op je vierkante meter een vorst.

Wat je zoekt kan geen ander je geven.

Mens, durf te leven.

Ik weet dus wat te doen: uitvliegen šŸ˜‰ …

Als uitsmijter gaf Spotify me vandaag dit nummer (met een rode strik er rond): Going to my hometown van Rory Gallagher… Dit mag er gewoon bij omdat het me raakt!