Hoe zie ik eruit?

Wat mij betreft zit het geluk in de kleine dingen. Een voorbeeld?

Zoals beschreven op de pagina ‘over mezelf’ was ik een vijftiental jaar begeleider. Als persoonlijk begeleider gebeurde het regelmatig dat ik op stap ging met één van de bewoners: bijvoorbeeld om boodschappen te doen, naar de dokter te gaan of om gewoon samen een tas koffie te drinken.

‘Het onderweg zijn’ was hier vaak één van de leukste dingen, want daar ontstond vaak spontane verbinding. Zoals bij Koen, een man met een beperking van ongeveer 60 jaar. Hij was eerder verlegen, stil en ingetogen, maar als er muziek opstond die hij leuk vond kon hij daar heel veel plezier in hebben. We hadden door de jaren heen ons favoriete nummertje gevonden dat telkens weer verbindend werkte: ‘Hoe zie ik eruit’ van Raymond! 

Ooit was dat begonnen doordat er een cd van Raymond in mijn auto opstond: door het makkelijke repetitieve karakter van het nummer begon hij spontaan mee te zingen. Algauw werd het een traditie.

Meestal ging het als volgt: Ik zong  ‘Hoe zie ik er uit’ en Koen antwoordde lachend ‘zéééér goed’… en dat deden we dan een heel nummer lang.

Jawel beste lezer, dat was een regelmatig terugkerende ‘ego-boost’ van jewelste … Dus om alles in evenwicht te houden wisselden we nu en dan van rol, kwestie dat we bleven overeenkomen hé?

Dus, voor wie op dit moment een kleine boost nodig heeft voor zijn of haar zelfvertrouwen: zoek gewillige slachtoffers, zet het nummer ‘Hoe zie ik eruit’ op, en laat die ‘gewillige slachtoffers’ vol enthousiasme ‘Zéér goed’ antwoorden op jou vraag ‘Hoe zie ik er uit’?!