Wolkjes van hartelijkheid en burenwarmte

Ik geef toe, het is alweer een hele tijd geleden dat ik een blogpost schreef. Dus hoog tijd dat ik daar verandering in breng! Gelukkig komt de inspiratie soms als vanzelf naar me toe gevlogen.

Vandaag gebeurde dat via een messengerbericht. Dat bericht zorgde al vrij rap voor telefonisch contact. En dat contact bleek – niet veel later – een gratis dosis ideeën te bevatten in bijlage!

Zoals bij ieder gesprek de laatste weken, kwam ook dit gesprek als vanzelf bij het vermaledijde Corona-thema uit. Maar het leuke was dat er – naast de terecht gedeelde zorgen, kwetsbaarheden en obstakels – ook een andere kant van de medaille zichtbaar werd. Corona bleek namelijk ook een kans te bieden op humor, inspiratie, verbinding en empathie.

Ik geef toe, da’s een hele boterham! Humor en inspiratie? Ja, want de vriendin/illustratrice blijkt in het maken van tekeningen de ideale manier gevonden te hebben om het woord corona letter voor letter te verwerken.

Verbinding en empathie? Ja, want mijn favoriete plantenfluisteraar had, naast het maken van tekeningen ook een eenvoudig idee dat ze stap voor stap tot uitvoering had gebracht. En dat -zoveel dagen later – nog steeds doorwerkt: ze had kaartjes gemaakt.

Op die kaartjes had ze een tekstje geschreven en deze gericht aan haar onbekende buren. Buren die op dit moment – zoals je weet – ook met een veel kleiner territorium en een minimum aan contact tevreden moeten zijn. Ze wenste hen heel veel steun en warmte toe en bood in het kaartje de kans aan op contact of een luisterend oor via telefoon of terugkerende post.

En ja hoor, sindsdien komen er – in gedoseerde porties – wolkjes van hartelijkheid en burenwarmte teruggevlogen.

Of, hoe fysieke ‘corona-afstand’ door een klein idee – en de uitvoering daarvan – toch tot meer nabijheid en vriendschap kan leiden!

Hoe kan ik (een heel klein beetje) meer ‘Ish-ish’ worden?

Deze blog is niet alleen een ideaal middel om mijn dromen te laten oplichten – en er bewust en onbewust mee bezig te zijn – het is ook een middel om op zoek te gaan naar verbinding met andere mensen. In dit geval wil ik die verbinding zoeken met iemand die me inspireert. Ik ‘ken’ hem via radio en TV. Hij kent me niet, maar inspireert me wel (en dat is wat mij betreft voldoende om over verbinding te spreken): het gaat over Ish Aït Hamou.

Afgelopen zondag was hij te gast in Touché op Radio 1, waar hij me enerzijds heel wat interessante muziek, -boeken -en filmtips gaf, en waar hij me anderzijds ook inspireerde door zijn manier van vertellen en in het leven staan.

Dus vroeg ik me af: ‘Welke eigenschappen heeft Ish? Welke eigenschappen heeft hij die ik ook héél graag zou willen verwerven als persoon?Hoe kan ik zelf een heel klein beetje meer ‘Ish-ish’ worden?

Misschien begint dat gewoon door te proberen begrijpen wat hij aan positieve eigenschappen heeft:

Wel… ik denk dat hij durft te dromen, en vanuit die dromen durft te ondernemen. Met de wetenschap dat zijn ondernemingen op tijd en stond ook kunnen mislukken. Maar, stel dat het mislukt… dan vermoed ik dat hij gewoon met iets nieuw start… dat vermoeden werd alleen maar sterker toen hij vertelde dat hij mee in de organisatie zit van het Feest van het falen.

Wat mij betreft staat hij tegelijk voor rust, positiviteit en warmte. Hij stelt zich open en nieuwsgierig op in de wereld, is gewoon zichzelf en vindt het -door de jaren heen – zelfs steeds boeiender om anders dan de anderen te mogen zijn. Hij lijkt ook in alles naar interactie met andere mensen te zoeken, niet alleen om te weten wat bij die andere mensen leeft, maar ook om te kunnen verbinden. Hij gaat steeds opnieuw op zoek naar kansen om te kunnen groeien als persoon en hij durft niet alleen zelf te dromen, hij roept via onderstaand (mooi geïllustreerde) lied ook anderen op om vol voor hun eigen dromen te gaan!

Voila beste lezer… dit allemaal om te zeggen dat het een inspirerende aflevering was van Touché, en dat ik je alleen maar kan aanraden om ook zelf naar de podcast te luisteren! Laat gerust weten wat je ervan vond!

Op minivakantie met mijn boekencoach

Ik had afgelopen weekend de eer en het genoegen om met een vriendin op stap te mogen gaan. Naast fijngevoelige, muzikale en milieubewuste Japanologe is ze ook nog eens boekenwurm van de bovenste plank. Daar kon, wat mij betreft, enkel een promotie uit voortkomen. Want, dat we vrienden zijn staat buiten kijf, maar ze heeft het label boekencoach ook dubbel en dik verdiend!

Het was trouwens niet gewoon samen ‘iets gaan drinken’ dat op onze agenda stond. Het was hoog tijd om het nieuwe jaar te vieren met een minivakantie: dit deden we een middagje als toerist in eigen stad. Samen de tijd nemen om te mogen bijpraten, om te luisteren, om te vloeken en te lachen! Het werd een hartverwarmende middag … en gezien het aantal scherven dat we op ons pittoreske Gentse pad tegenkwamen konden we niet anders dan concluderen dat er de de komende tijd heel wat geluk op ons ligt te wachten.

– Weet je trouwens, beste lezer, of je technisch gezien de scherven zelf moet creëren? Of telt het ook als ze gewoon al op je pad rondgestrooid zijn? … En daar als pakketjes geluk liggen te wachten op wie hen opraapt? Ik kies zelf voor optie twee! Gelieve mij daar dan ook in te volgen zodat mijn geloof in aankomend geluk niet aan diggelen wordt geslaan… al zou dat ook weer scherven geven … en dus geluk… met andere woorden, het komt gewoon altijd goed op die manier…leuk 🙂 –

Maar goed… ik ben duidelijk even het spoor bijster. Terug naar de titel: ‘Een minivakantie met mijn boekencoach’:

Een minivakantie? Ja, want ’t is heerlijk om in een winters, maar zonovergoten Gent te mogen verdwalen. Om samen thee te drinken en daarna lekker te eten. Niet alleen het bijpraten gaf een meerwaarde. Er was meer: ook pretoogjes kregen uitgebreid de kans om op te lichten! Daar zorgde bijvoorbeeld de ober van dienst in het gezellige Eat Love Pizza voor. Dit door zijn job met hart en ziel, overtuiging en gevoel voor humor te doen. Waarvoor dank!

Tijdens die minivakantie kwamen we natuurlijk weer op het thema boeken terecht. Want zo gaat dat in ons gesprekken! Mijn boekencoach vertelde dat ze enkel nog boeken kocht die ze zeker nog eens wou herlezen. Al de andere boeken moesten zich tevreden stellen met het ‘bibliotheekstatuut’- wat natuurlijk zeker het vermelden waard is. Ik vroeg haar: “stel dat je een Top 10 zou mogen samenstellen van te lezen en herlezen boeken, welke boeken zouden dat dan zijn?” Heel wat boeken kwamen aan bod tijdens het gesprek, maar een mailtje achteraf meldde me het uiteindelijk en definitieve verdict (dat ik graag meegeef ter inspiratie!):

De ‘Boekencoach-Top 10’ bevat uiteindelijk 15 boeken, dus ik kreeg er – voor dezelfde prijs – 5 extra gratis tips bij:

Little moon rises

Vandaag laat ik opnieuw een lied aan bod komen, ditmaal als inspiratiebron voor eigen poëzie.

Toen ik dit nummer voor het eerst hoorde zat ik in de auto en heb ik me langs de kant van de weg geparkeerd… Gewoon om beter te kunnen luisteren en omdat ik er heel hard door geraakt werd. Op dat moment kon ik helemaal niet verwoorden waarom het zoveel emotie losmaakte bij mij.

Het gevoel dat het nummer me gaf en nog steeds geeft- een gevoel van gemiste kansen, gedeelde nostalgie en daar samen over mijmeren – zal er zeker een rol in gespeeld hebben.

Ik heb het nummer dan ook ontelbare keren meegezongen. Omdat het me blijft raken en me steeds opnieuw doet denken aan die ene gemiste kans.

Ik heb er mij door laten inspireren voor dit gedicht :

 In vertraagde sprint gegroeid
zonder wandelend te zien
dat klein echt alles was
voor
groot vanzelf mocht volgen

of

hoe de jaren ons verrasten
en plots vol en vol
volwassen waren

Ik bleef zoeken
waar die ene straal
van zon of maan
verdwenen was
en vond ze nu en dan

zodat zon
voor even
bad mocht worden
en maan
voor altijd
ster mocht zijn

Hoger doel en liefde
zijn verdwenen
in onrust en
gemijmer

want dat is wat
tijd
met wachten doet

als het wachten
stroom kan worden
en het licht
plots daar kan zijn

dan kan glimlach glimmen
en zal nu
voor altijd
nu geworden zijn

tot het weer verdwenen is
in dageraad
of ondergang

leer me zon te zoeken
als ze schijnt
leer me zingend dansen
leer me samen zijn
met jou
leer me samen zijn
met mij

leer me alles
waar ik nooit toe kwam
of gewoon iets anders

zodat kritiek
van mij aan mij
met milde glimlach
mag verdwijnen

in zon
en maan

die stralend onder gaan