Little moon rises

Vandaag laat ik opnieuw een lied aan bod komen, ditmaal als inspiratiebron voor eigen poëzie.

Toen ik dit nummer voor het eerst hoorde zat ik in de auto en heb ik me langs de kant van de weg geparkeerd… Gewoon om beter te kunnen luisteren en omdat ik er heel hard door geraakt werd. Op dat moment kon ik helemaal niet verwoorden waarom het zoveel emotie losmaakte bij mij.

Het gevoel dat het nummer me gaf en nog steeds geeft- een gevoel van gemiste kansen, gedeelde nostalgie en daar samen over mijmeren – zal er zeker een rol in gespeeld hebben.

Ik heb het nummer dan ook ontelbare keren meegezongen. Omdat het me blijft raken en me steeds opnieuw doet denken aan die ene gemiste kans.

Ik heb er mij door laten inspireren voor dit gedicht :

 In vertraagde sprint gegroeid
zonder wandelend te zien
dat klein echt alles was
voor
groot vanzelf mocht volgen

of

hoe de jaren ons verrasten
en plots vol en vol
volwassen waren

Ik bleef zoeken
waar die ene straal
van zon of maan
verdwenen was
en vond ze nu en dan

zodat zon
voor even
bad mocht worden
en maan
voor altijd
ster mocht zijn

Hoger doel en liefde
zijn verdwenen
in onrust en
gemijmer

want dat is wat
tijd
met wachten doet

als het wachten
stroom kan worden
en het licht
plots daar kan zijn

dan kan glimlach glimmen
en zal nu
voor altijd
nu geworden zijn

tot het weer verdwenen is
in dageraad
of ondergang

leer me zon te zoeken
als ze schijnt
leer me zingend dansen
leer me samen zijn
met jou
leer me samen zijn
met mij

leer me alles
waar ik nooit toe kwam
of gewoon iets anders

zodat kritiek
van mij aan mij
met milde glimlach
mag verdwijnen

in zon
en maan

die stralend onder gaan