Het regent in het paradijs

Laten we even terug gaan in de tijd:

Er was een tijd, nog niet zo lang geleden, dat reizen nog vanzelfsprekend was en dat het delen van paradijselijke foto’s daar af en toe ook een logisch gevolg van was.

Een paar jaar geleden ontstond rond zo’n gedeelde foto dan ook een groepschat. Na wat gekeuvel over het desbetreffende paradijs werd er in alle spontaniteit een zin aangeboden die in mijn oren klonk als een titel van een gedicht: ‘Het regent in het paradijs’

Dus ik liet dat in die chat dan ook terloops weten: ‘Het regent in het paradijs, Da’s de titel van een gedicht!’ Waarop de Eeklose vrienden in de chat me natuurlijk ook uitdaagden om het gedicht effectief te maken. (met in hun achterhoofd, ‘jaja, eerst zien en dan geloven… althans dat vermoed ik toch)

Goed’, zei ik, ‘geef me 8 woorden die erin moeten voorkomen en ik toon jullie welk gedicht onder de titel verscholen zit!

Niet veel later kwamen de woorden binnen: knipperlichtrelatie, ketter, berging, tochthond, koortsmeetsysteemstrook, , potje suiker, hangmat en drie glazen

Na wat goochelen en schuiven met woorden kwam de volgende (speelse) tekst eruit voort… hoewel de tekst schijnbaar deprimerend begint, beste lezer, raad ik je toch aan dit in een vrolijke intonatie en ritme aan jezelf voor te lezen (jawel, bijna zingend en dansend op de o, o ,o)

PS: Wat mij betreft werkt het nog beter als je het luidop doet, een (gewillig) slachtoffer zoeken om dit aan voor te lezen mag dus zeker ook, gelieve dan samen te dansen ūüėČ

Het regent in het paradijs

Door knipperlichtrelatie
van God met menig ketter
was regie voor zon en mooi
als bij toverslag verdwenen

God werd dus verbannen
naar een berging naast zijn huis
Want een God die zon verliest
hoort in ’t paradijs niet thuis

Oh Oh Oh

Het regent in het paradijs
De zon werd er verkocht
aan een hondje voor de tocht

In zijn berging was het koud
en dacht hij elke dag opnieuw
aan een lang vervlogen tijd
toen de zon nog schijnen kon

hij begon steeds meer te ijlen
en wist niet meer wat doen
hij kreeg koorts, begon te kwijlen
en zag daarnaast ook groen

Oh Oh Oh

Het regent in het paradijs
De zon werd er verkocht
aan een hondje voor de tocht

Een verpleegster vond de berging
en bedacht een palindroom
zodat ze elke dag opnieuw
zijn koorts kon meten zonder schroom

Het palindroom was veel te lang
om te passen in dit ritme
maar gelukkig kon ze onderbreken
en riep ze dus heel luid:


KOORTSMEETSYSTEEMSTROOK

en zoals je mogelijk weet
rijmt dat op een woord als look

Oh Oh Oh

Het regent in het paradijs
De zon werd er verkocht
aan een hondje voor de tocht

Het hondje had de zon
in zijn binnenzak gestoken
en was met goed gemoed
zijn hangmat in gedoken

Maar ook een hangmat kan vervelen
hij keek eens in het rond
en begon toen schalks te spelen
met wat er naast hem stond

Oh Oh Oh

Het regent in het paradijs
De zon werd er verkocht
aan een hondje voor de tocht

het was een potje suiker
dat God vergeten had
Hondje strooide vrolijk al de suiker
op een kat die naast hem zat

Na het strooien van de suiker
verscheen naast zon en hond
de mooiste hondenmuze
voor hem op de grond

Oh Oh Oh

Het regent in het paradijs
De zon werd er verkocht
aan een hondje voor de tocht

Ze had drie glazen bij zich
en gaf ze aan de hond
die klein en heel verlegen
aan de grond genageld stond

ze aarzelde nog één moment
en lachte dan heel blij
ze danste vrolijk keffend
Dit hondje is van mij!

Oh Oh Oh

Het regent in het paradijs
De zon werd er verkocht
aan een hondje voor de tocht

De rustgevende zensnoeischaar

’t is even tijd voor een klein intermezzo! Want ik wil graag vertellen over een (mogelijk) vreemde gewoonte van mij. Ik hou er namelijk van om op een heel traag tempo in mijn tuin te rommelen, om paadjes aan te leggen met snoeisel uit eigen tuin en vooral om de overvloed aan klimop rond mijn tuin te snoeien met een heel klein, sympathiek en rustgevend zensnoeischaartje.

Op zich is dit geen probleem, in mijn tuin gaat namelijk iedereen akkoord en mag ik vrolijk fluitend mijn eigen gang gaan! … Dit duurt echter tot ik me naar de straatkant durf te begeven… dan gebeurt er iets anders:

En dat is meestal een variant op onderstaand scenario:

Buren wandelen tot bij mij, kijken even (draaien denkbeeldig met de ogen) en glimlachen of lachen zelfs even luidop richting de kleine snoeischaar in mijn hand.

De glimlach is fase 1 of de voorbereidende stap richting het gesprek…

De volgende fase in deze opbouw, 2 dus, is meestal de ‘koetjes en kalfjes-fase’. Maar ik weet dan al heel goed, dat dit slechts een voorbereiding is op fase 3…

In fase 3 slaan de buren namelijk toe, genadeloos! Want dan – ja net dan – willen ze mij gratis een lawaaierig vooruitgangsalternatief van mijn Zensnoeischaar cadeau doen. In gedachten zelfs met een rode strik er rond… Op korte tijd weet ik namelijk al drie adressen waar ik een elektrische snoeischaar mag gaan lenen…

Tot nu toe ben ik echter nog weinig of niet overstag gegaan aangezien ik meestal genoeg karakter heb om dit vooruitgangsaanbod vakkundig af te wimpelen!

Je vraagt je af hoe ik dan weerwerk bied tegen het gulle lawaaiaanbod dat als vanzelf op mijn pad komt?

Wel:

1. Ik glimlach
2. Ik straal rust uit (en de schaar helpt mij daarbij natuurlijk)
3. Ik geef uitleg over de verborgen krachten van de snoeischaar: ‘Bedankt voor het aanbod, maar dit hoeft niet! Ik vind het namelijk fijn om met dat kleine schaartje te knippen… Het is een vorm van mediteren voor mij… waarop 4 als vanzelf volgt:
4. Dat is het punt waarop de buren eens raar kijken… en opnieuw lachen of glimlachen… om dan geruisloos terug te schakelen naar de koetjes en kalfjes… maar ook dit is natuurlijk maar een voorbereiding op het eindoffensief van hun kant:
5. Want het gesprek wordt even later afgerond met de boodschap: dus als je de elektrische haagschaar eens wil lenen, kom maar af hé!
6. Ik bedank vriendelijk voor het gulle aanbod en neem de Zensnoeischaar opnieuw ter hand om vrolijk fluitend te wachten op de volgende buur!

Inspiratiebronnen uit het boek Tribe of Mentors: Kristen Ulmer

In mijn voorgaande blogpost vertelde ik over het boek Tribe Of Mentors. Het inspireerde me zodanig dat ik er de komende weken nog enkele posts zal aan weiden.

Deze week laat ik bijvoorbeeld de Amerikaanse Kristen Ulmer aan het woord. Ulmer was tot 2003 ‘een extreme skiester’ die allerhande halsbrekende toeren uithaalde en daar verschillende malen wereldkampioene mee werd. In onderstaand filmpje zie je enkele capriolen uit die tijd. Wees gerust, ik verwacht niet per se van jou dat je dit ook probeert…

Ze lijkt in dit filmpje alles aan te durven… ze lijkt geen angst te hebben, maar niets was minder waar vertelt ze zelf. Vaak onderdrukte ze de angst, pushten trainers haar om erdoor te gaan of gebruikte ze energierovende trucjes om er iedere keer voorbij te durven.

Na haar carri√®re kreeg ze van al die jaren ski√ęn zonder de angst echt toe te laten, een terugslag. Dit zette haar aan om zich te verdiepen in het thema angst: Wat is angst? Wat gebeurt er als je er niet goed mee omgaat? En hoe ga je er dan best wel mee om? Ze schreef hierover het boek. ‘The Art Of Fear’ en gaf verschillende lezingen over dit thema.

In het filmpje ‘How To Overcome Your Biggest Fears’ geeft Ulmer enkele handvatten! Je kan namelijk leren om angst toe te laten. Je kan leren om er ruimte aan te geven in plaats van het te onderdrukken of er van weg te lopen…

Eens dat echt lukt, wordt de angst kleiner en groei je als persoon, want maak je je comfortzone stap voor stap groter. Niet dat ik er al een expert in ben (verwacht bijvoorbeeld van mij geen extreme skie-afdalingen) maar als ik de oefening aan het eind van onderstaande filmpje regelmatig toepas, vermoed ik dat ik er nog bewuster zal leren mee omgaan!

Tribe Of Mentors

Op deze blog vertel ik onder andere hoe belangrijk het is om een ‘Team Hans’ voor mezelf samen te stellen. Of anders verwoord: welke waarde het heeft om een groep van mensen in mijn leven te hebben waarop ik kan rekenen. Op gewone momenten, op leuke dagen, maar ook als er veel veranderd of wanneer ik het even niet zo goed meer weet.

Wel beste lezer, ik heb geluk! Waarom? (tromgeroffel… en licht overdreven spanningsopbouw… ) Omdat mijn ‘Team Hans’ als vanzelf is aangevuld met een aantal onbekende ‘ver-weg-mentoren’ die via mijn plaatselijke bibliotheek helemaal gratis met wijsheid strooien (mits wat lezende inspanning van mezelf natuurlijk)!

Die gratis gestrooide wijsheid werd in 2017 gebundeld in het boek ‘Tribe of Mentors’ van Timothy Ferriss. Ferriss is naast schrijver van verschillende boeken onder andere ook ondernemer en heeft zijn eigen podcast en YouTube-kanaal.

Het concept van het boek is eenvoudig: Ferriss gaat met een vaste lijst van 11 vragen te rade bij verschillende mensen. Een (ingekorte) greep hieruit? ‘Welke boeken heb je het meeste cadeau gedaan’ en ‘Waar heb je de afgelopen tijd beter neen leren tegen zeggen?’ … ‘Welke aanschaf van honderd dollar of minder heeft je leven het afgelopen jaar het meest be√Įnvloedt’ ‘Of welke tegenslagen hebben je later toch succes opgeleverd?’

Het is een dikke bundel vol wijze levenslessen, verschillende invalshoeken op het leven, boekentips, (YouTube)filmtips en quotes… kortom dit boek inspireert me en zet me aan het denken. Wil je Ferriss zelf horen vertellen waarom hij dit boek schreef? Bekijk dan onderstaand filmpje!

Een Zwitsers zakmes van een vrouw

Vandaag las ik een interview in de Humo met Alina Churikova uit ‘De mol’, verschillende uitspraken/quotes spraken me aan, maar deze vond ik de mooiste:

HUMO Je ouders zijn uit elkaar gegaan toen je 5 jaar was. Is de band met je papa goed gebleven?

Churikova <<Toen hij was vertrokken, heb ik hem zeven jaar niet gezien. Dat is lang, hé. Het werd een soort latrelatie en dat is een echte vader-dochter-band onmogelijk. Uiteraard zie ik hem graag. Maar zoals ik eens heb gezegd: mijn mama is niet alleen mama, maar ook papa, oma, opa, broer en zus. Een Zwitsers zakmes van een vrouw.>>

Wolkjes van hartelijkheid en burenwarmte

Ik geef toe, het is alweer een hele tijd geleden dat ik een blogpost schreef. Dus hoog tijd dat ik daar verandering in breng! Gelukkig komt de inspiratie soms als vanzelf naar me toe gevlogen.

Vandaag gebeurde dat via een messengerbericht. Dat bericht zorgde al vrij rap voor telefonisch contact. En dat contact bleek – niet veel later – een gratis dosis idee√ęn te bevatten in bijlage!

Zoals bij ieder gesprek de laatste weken, kwam ook dit gesprek als vanzelf bij het vermaledijde Corona-thema uit. Maar het leuke was dat er – naast de terecht gedeelde zorgen, kwetsbaarheden en obstakels – ook een andere kant van de medaille zichtbaar werd. Corona bleek namelijk ook een kans te bieden op humor, inspiratie, verbinding en empathie.

Ik geef toe, da’s een hele boterham! Humor en inspiratie? Ja, want de vriendin/illustratrice blijkt in het maken van tekeningen de ideale manier gevonden te hebben om het woord corona letter voor letter te verwerken.

Verbinding en empathie? Ja, want mijn favoriete plantenfluisteraar had, naast het maken van tekeningen ook een eenvoudig idee dat ze stap voor stap tot uitvoering had gebracht. En dat -zoveel dagen later – nog steeds doorwerkt: ze had kaartjes gemaakt.

Op die kaartjes had ze een tekstje geschreven en deze gericht aan haar onbekende buren. Buren die op dit moment – zoals je weet – ook met een veel kleiner territorium en een minimum aan contact tevreden moeten zijn. Ze wenste hen heel veel steun en warmte toe en bood in het kaartje de kans aan op contact of een luisterend oor via telefoon of terugkerende post.

En ja hoor, sindsdien komen er – in gedoseerde porties – wolkjes van hartelijkheid en burenwarmte teruggevlogen.

Of, hoe fysieke ‘corona-afstand’ door een klein idee – en de uitvoering daarvan – toch tot meer nabijheid en vriendschap kan leiden!

De onkruidparty

Voor BlinkOut heb ik de afgelopen tijd enkele interviews afgenomen waarin ik onder andere op zoek ging naar 365 idee√ęn om het leven nog net iets leuker te maken dan het nu al is… daar kreeg ik verschillende idee√ęn aangereikt die ik in een latere fase hoop te delen op de blog van BlinkOut. Maar laat ik eerst eens op zoek gaan naar inspiratie in mijn eigen vriendenkring, want ook daar ligt die voor het rapen.

Ik begin met ‘De Onkruidparty’:

Een vriendin had een tijdje geleden een probleem: ze had net een huis gekocht en bleek daar toch wel onkruid in die tuin te staan zeker? Groot probleem!! Maar die zijn er om opgelost te worden hé? En dat lukt natuurlijk vlot als je een gezonde dosis creativiteit en charme hebt!

Ze pakte het als volgt aan:

Al lachend bedacht ze een leuke naam voor de klus en liet dat even sudderen. Tijdens het sudderen bleek dat grapje eigenlijk nog zo slecht niet en werd er voor de grap een Facebook-event aangemaakt met volgende boodschap:

Gisteren was het als grap bedoeld, maar ik maak van een grap graag realiteit: 

Jullie zijn allen uitgenodigd op:  
De eerste 'Onkruidparty met dresscode!'   

Entree: gratis 
Activiteit: Onkruid uittrekken  
Dresscode (en ja dat is gemeend ūüėĄ!!!): Regenboogmatje voor de knietjes of poep, petje voor de zon, sletskes/ sandalen voor een nauwer contact met de natuur! 
Uitgenodigden: Jullie en al mijn lieveheersbeestjes die in mijn haag leven 
Versnaperingen: Zal voor gezorgd worden. Suggesties zijn welkom! 
Drank: Gelieve jullie voorkeur op voorhand door te geven. 
Muziek: Mag door jullie meegenomen worden.  
Datum: Op een zonnige dag wanneer jullie willen/kunnen komen. 
Toilet: gratis

En jawel hoor, in een derde fase werd ook een datum geprikt. Van grap kwam waarheid: het feestje is inderdaad doorgegaan op een zonnige dag, de toegang en het toilet waren gratis zoals beloofd en er werd genoeg drank voorzien. Daardoor kwamen de lieveheersbeestjes ook als vanzelf tevoorschijn en genoten ze mee van de voorbeeldige, naarstige (ahum) arbeid van onze vriendengroep. Hoe mooi kan het zijn?

Stel dus dat je de komende lente/zomer met een ‘(on)kruid-teveel’ zit, dan weet je wat te doen! Verspreid de onkruid-party’s!

Hoe kan ik (een heel klein beetje) meer ‘Ish-ish’ worden?

Deze blog is niet alleen een ideaal middel om mijn dromen te laten oplichten – en er bewust en onbewust mee bezig te zijn – het is ook een middel om op zoek te gaan naar verbinding met andere mensen. In dit geval wil ik die verbinding zoeken met iemand die me inspireert. Ik ‘ken’ hem via radio en TV. Hij kent me niet, maar inspireert me wel (en dat is wat mij betreft voldoende om over verbinding te spreken): het gaat over Ish A√Įt Hamou.

Afgelopen zondag was hij te gast in Touché op Radio 1, waar hij me enerzijds heel wat interessante muziek, -boeken -en filmtips gaf, en waar hij me anderzijds ook inspireerde door zijn manier van vertellen en in het leven staan.

Dus vroeg ik me af: ‘Welke eigenschappen heeft Ish? Welke eigenschappen heeft hij die ik ook h√©√©l graag zou willen verwerven als persoon?Hoe kan ik zelf een heel klein beetje meer ‘Ish-ish’ worden?

Misschien begint dat gewoon door te proberen begrijpen wat hij aan positieve eigenschappen heeft:

Wel… ik denk dat hij durft te dromen, en vanuit die dromen durft te ondernemen. Met de wetenschap dat zijn ondernemingen op tijd en stond ook kunnen mislukken. Maar, stel dat het mislukt… dan vermoed ik dat hij gewoon met iets nieuw start… dat vermoeden werd alleen maar sterker toen hij vertelde dat hij mee in de organisatie zit van het Feest van het falen.

Wat mij betreft staat hij tegelijk voor rust, positiviteit en warmte. Hij stelt zich open en nieuwsgierig op in de wereld, is gewoon zichzelf en vindt het -door de jaren heen – zelfs steeds boeiender om anders dan de anderen te mogen zijn. Hij lijkt ook in alles naar interactie met andere mensen te zoeken, niet alleen om te weten wat bij die andere mensen leeft, maar ook om te kunnen verbinden. Hij gaat steeds opnieuw op zoek naar kansen om te kunnen groeien als persoon en hij durft niet alleen zelf te dromen, hij roept via onderstaand (mooi ge√Įllustreerde) lied ook anderen op om vol voor hun eigen dromen te gaan!

Voila beste lezer… dit allemaal om te zeggen dat het een inspirerende aflevering was van Touch√©, en dat ik je alleen maar kan aanraden om ook zelf naar de podcast te luisteren! Laat gerust weten wat je ervan vond!

Einzelgänger

Einzelg√§nger… Ken je dit lied? Iedere keer dat ik het hoor raakt het mij. Waarschijnlijk omdat het over mij gaat. Allez ja… op de √©√©n of andere manier toch. Beluister vooral eerst het lied, of lees de lyrics voor je deze blogpost verder leest.

 Einzelgänger, 

waarom kijk je triest?
Ik ben er.
Er is niemand die dit ziet.
En verder,
niemand die dit ooit zou horen.

Einzelgänger,

Je toont jezelf graag groots
en sterker.
Dan je eigenlijk bent
en denkt er
graag je onverslaanbaarheid bij.

Kom,
kijk,
win,
aanbid en overleef.
Maak tastbaar als het kan.
En laat vooral
de wind maar huilen

Einzelgänger,

we zijn alvast met twee.
Ik ken je nu al lang
En ik weet wanneer je bang bent.
Nee voor mij heb je
geen geheimen meer.
En ik weet dat jij
alleen wilt zijn.
Gewoonweg voor de eenvoud.
Gewoonweg omdat het
dat is wat je kent.
Maar alleen is soms
verdomd zo alleen.

En de vrijheid
aanzeg je elke keer.
Maar de vrijheid
die jou parten speelt.
Is vrijheid die niet echt is,
En leeg.

Als vrijheid jou zo dierbaar is
dan laat je haar
vandaag niet zomaar gaan

nee

Geef je over aan wat mooi is
Aanvaard de weg van eindigheid
Geen wapens zijn geen wapenschild
Geen trots geen angst
geen ijdelheid
Als liefde jou zo dierbaar is
Dan laat je haar
vandaag niet zomaar gaan

Dus kom,
kijk,
win,
aanbid en overleef.
Maak tastbaar als het kan.
En laat vooral
de wind maar huilen.

Dus Einzelgänger,

waarom kijk je triest?
Er is niemand die dit ziet.
Alleen je eigen spiegelbeeld.




Voor ik kan vertellen waarom Einzelg√§nger me raakt moet ik misschien eerst het √©√©n en ander over mezelf vertellen: Als kind was ik iemand die zijn eigen weg ging. Iemand die er kon van genieten om op zijn eentje te fietsen, alleen te zijn in de natuur of een hele dag lang in een boek te verdwijnen (√©√©n van de eerste boeken waar ik bijvoorbeeld helemaal in verdween, was Het ei van Oom Trotter van Marc De Bel, zeker eens lezen ūüėČ ) Mijn ouders, de vrienden op school en mijn broers en zussen zorgden er toen voor dat er genoeg afwisseling was tussen ‘Einzelg√§nger zijn’ en contact hebben met anderen.

Pesterijen rond mijn 15e gaven me echter een eerste knik in zelfvertrouwen en zorgden dat ik in mijn schulp kroop. En vooral sinds ik weet dat ik de ziekte van Crohn heb, ben ik nog meer op mezelf teruggeplooid. De woorden ziekte en chronisch leken toen, op mijn 21, een definitief verdict… Een verdict dat schaamte en angst opriep en dat me het gevoel gaf dat ik er vanaf dan alleen zou voor staan.

De laatste jaren ben ik er echter stap voor stap (en met vallen en opstaan) achter gekomen dat het helemaal ok is om Einzelgänger te zijn, maar dat het pas echt goed werkt als ik dit (gedoseerd) combineer met op tijd en stond andere mensen ontmoeten.

En hoe ontmoet ik die andere mensen dan het beste? Vreemd genoeg door eerst mijn eigen zelfbeeld en wereldbeeld aan te passen: Brené Brown verwoordt in onderstaande Tedtalk wat dat precies wil zeggen:

Eigenlijk is haar opdracht makkelijk samen te vatten, maar al wat moeilijker toe te passen:

  • Geloven dat ik goed ben zoals ik ben.
  • Mijn eigen kwetsbaarheid durven omarmen.
  • De moed hebben om onvolmaakt te zijn.
  • Eerst goed zijn voor mezelf (joepie: hier mag ik helemaal en volledig Einzelg√§nger zijn) en van daaruit voor de anderen.
  • Verbinden met anderen vanuit authenticiteit. (ondertussen ook terug joepie, in het kwadraat zelfs ūüėČ )
  • Onvoorwaardelijk liefhebben
  • En dankbaarheid en vreugde in de praktijk brengen

Toegegeven het is een hele boterham en het blijft voor mij nog steeds een uitdaging om telkens opnieuw te durven geloven in bovenstaande opsomming en in die kracht van kwetsbaarheid. Maar als ik met Bren√© Brown’s wijsheid in gedachten ‘uit mijn kot’ durf te komen levert het me meestal wel iets op!

Soms, zie ik in mijn omgeving vrienden, die door omstandigheden met hetzelfde worstelen. Die het even niet meer weten en geen idee hebben wat hen nog blij maakt en hoe ze naar eigen voldoening contact kunnen leggen met anderen en zichzelf. Voor die vrienden wil ik gewoon zeggen, weet dat je er niet alleen voor staat… er zijn heel veel mensen die je willen helpen en in ‘jouw team zitten’. Alleen vind je die meestal pas echt als je durft toe te passen wat Bren√© Brown aanhaalt… sinds ik dat stap voor stap durf, en probeer, komt het klein en groot ‘avontuur’ regelmatig aangewaaid!

Dus lieve vrienden: kijk af en toe eens terug naar wat Bren√© te vertellen heeft en probeer stap voor stap te ontdekken wat ze nu eigenlijk √©cht bedoelt… Blijf zoeken naar verbinding met jezelf en via die weg naar verbinding met anderen…
En als dat echt heel moeilijk is op dit moment, begin dan zo veilig mogelijk… cre√ęer een veilige basis: Zoek hulp bij mensen waarvan je het gevoel hebt dat ze echt willen luisteren zonder oordeel (al dan niet professioneel)! Als je doorzet zal je gaandeweg verandering zien bij jezelf, verandering zien in je wereld en in je wereldbeeld… op de √©√©n of andere manier zal je daardoor die schijnbaar torenhoge berg (richting zelfvertrouwen en jezelf terug graag zien) beginnen te bewandelen.

Richt je vooral niet teveel op de top van die berg… want als je enkel bezig bent met de top, vergeet je om gewoon stap voor stap te wandelen. Het gebeurde bij mij al eens vaker dat ik net daardoor struikelde. Op zich geen probleem, als je iedere keer opnieuw opstaat, eventueel de schaafwonden op je knie√ęn verzorgd of laat verzorgen… en daarna weer met frisse (tegen)moed probeert door te gaan.

Als je er echter in slaagt om de berg gewoon stap voor stap te bewandelen. En onderweg genoeg ruimte laat voor ontmoeting en ontspanning. En, als je nu en dan gewoon geniet van het uitzicht… en daar ook echt ruim de tijd voor neemt… Dan kom je op een dag wel op die top… of kom je onderweg zo’n mooi uitzicht tegen, dat die top helemaal niet meer van belang blijkt te zijn!

La Bamba

Vandaag is het een heel trieste dag voor één van mijn beste vrienden:

Tien jaar geleden is het namelijk al dat zijn tweelingbroer overleed. Ik hoop met deze kleine bijdrage toch een mooie herinnering aan zijn broer warm te houden en hem een hart onder de riem te kunnen steken!

Even terug in de tijd: ik was ongeveer twintig jaar toen we met de Chiro op kamp waren in Luxemburg. Als Chiroleider mocht ik er meegenieten van een aspirant-leider die met volle overgave, tonnen fantasie en een gouden hart alle andere Chiroleden mee kon onderdompelen in zijn spel.

Veel deed hij daar niet voor: hij was gewoon zijn enthousiaste zelf, liet zijn fantasie de vrije loop en smeet zich volledig in de virtuele spelwereld van die specifieke chirodag! Hij w√©rd op zo’n dag gewoonweg de fantasie die wij beleefden!

De details van toen weet ik niet meer, maar het gevoel herinner ik me nog alsof het gisteren was: levensvreugde sprak eruit! Eén lied is me toen ook bijgebleven en link ik nog steeds aan hem: La Bamba

Hij kon het als g√©√©n ander met volle overgave meezingen… luid, met blinkende ogen en heel veel vuur! In mijn gedachten doet hij dit nog altijd. Ik zing het dus vandaag even luid mee, als ode aan de levensvreugde!