Wolkjes van hartelijkheid en burenwarmte

Ik geef toe, het is alweer een hele tijd geleden dat ik een blogpost schreef. Dus hoog tijd dat ik daar verandering in breng! Gelukkig komt de inspiratie soms als vanzelf naar me toe gevlogen.

Vandaag gebeurde dat via een messengerbericht. Dat bericht zorgde al vrij rap voor telefonisch contact. En dat contact bleek – niet veel later – een gratis dosis ideeën te bevatten in bijlage!

Zoals bij ieder gesprek de laatste weken, kwam ook dit gesprek als vanzelf bij het vermaledijde Corona-thema uit. Maar het leuke was dat er – naast de terecht gedeelde zorgen, kwetsbaarheden en obstakels – ook een andere kant van de medaille zichtbaar werd. Corona bleek namelijk ook een kans te bieden op humor, inspiratie, verbinding en empathie.

Ik geef toe, da’s een hele boterham! Humor en inspiratie? Ja, want de vriendin/illustratrice blijkt in het maken van tekeningen de ideale manier gevonden te hebben om het woord corona letter voor letter te verwerken.

Verbinding en empathie? Ja, want mijn favoriete plantenfluisteraar had, naast het maken van tekeningen ook een eenvoudig idee dat ze stap voor stap tot uitvoering had gebracht. En dat -zoveel dagen later – nog steeds doorwerkt: ze had kaartjes gemaakt.

Op die kaartjes had ze een tekstje geschreven en deze gericht aan haar onbekende buren. Buren die op dit moment – zoals je weet – ook met een veel kleiner territorium en een minimum aan contact tevreden moeten zijn. Ze wenste hen heel veel steun en warmte toe en bood in het kaartje de kans aan op contact of een luisterend oor via telefoon of terugkerende post.

En ja hoor, sindsdien komen er – in gedoseerde porties – wolkjes van hartelijkheid en burenwarmte teruggevlogen.

Of, hoe fysieke ‘corona-afstand’ door een klein idee – en de uitvoering daarvan – toch tot meer nabijheid en vriendschap kan leiden!

Het cadeautje

Ik mocht vroeger heel vaak samenwerken met een warm en inspirerend persoon! Iemand met het hart op de juiste plaats die er in slaagde om van (nagenoeg) elke dag een feest te maken. Ze is huishoudhulp, strijkplankpsychologe en een verbinder pur sang die ook nog eens potentiële chef is van een driesterrenrestaurant. Daarnaast slaagt ze erin om van de eenvoudigste activiteiten het grootste feest te maken.

Vorige week sprak ik nog eens af met die collega van toen. We haalden met pretoogjes de herinneringen op aan onze samenwerking. Eén van de leukste was onze gedeelde ‘zonnebloemenherinnering’.

De zonnebloemenherinnering? Ja, inderdaad… waar beginnen we? Er was eens een enthousiaste stijkplankpsychologe, die zonnebloemen prachtig vond. Maar ze had geen idee hoe die gekweekt moesten worden… er was ook een ‘wijsneus-begeleider’ die in geuren en kleuren probeerde uit te leggen dat het eigenlijk helemaal niet moeilijk is om zonnebloemen te kweken… dat het vooral belangrijk is om heel veel zon, water, liefde en compost aan die zonnebloem te geven.

… blijkt nu dat die enthousiaste huishoudhulp geen groene vingers had en eigenlijk stiekem geen idee had wat goede compost was.

Dat viel makkelijk op te lossen volgens de ‘wijsneus-begeleider’! Hij smeedde samen met één van de bewoonsters een stiekem plannetje: ze zouden een prachtig cadeautje maken: ze zochten een mooie bloempot uit, vulden die tot aan de rand met heerlijk smeuïge compost, en verrijkten die compost met nog wat extra vettige ‘pieren’ en klein (on)gedierte! Dit cadeautje werkten ze af met een mooie grote rode strik en zetten die stiekem klaar voor later op die dag.

De bewoonster slaagde erin om alles geheim te houden, maar toen ze samen met de potentiële driesterrenchef boodschappen ging doen, kon ze niet meer verbergen dat er iets op til was: zowel onderweg, in de winkel als op terugweg zat ze met pretoogjes te gniffelen en te giechelen… hoe dichter bij huis, hoe luider het lachen werd… want ze wist dat er na de boodschappen een vrij glibberig cadeau ging gegeven worden.

Ik weet nog steeds niet zeker of die compost toen ook werkelijk goed ontvangen werd… en ik weet ook niet of ze wel naar huis werd meegenomen… maar ik weet wel dat er later die zomer fantastische zonnebloemen tevoorschijn kwamen in de tuin van de bewoners!

Einzelgänger

Einzelgänger… Ken je dit lied? Iedere keer dat ik het hoor raakt het mij. Waarschijnlijk omdat het over mij gaat. Allez ja… op de één of andere manier toch. Beluister vooral eerst het lied, of lees de lyrics voor je deze blogpost verder leest.

 Einzelgänger, 

waarom kijk je triest?
Ik ben er.
Er is niemand die dit ziet.
En verder,
niemand die dit ooit zou horen.

Einzelgänger,

Je toont jezelf graag groots
en sterker.
Dan je eigenlijk bent
en denkt er
graag je onverslaanbaarheid bij.

Kom,
kijk,
win,
aanbid en overleef.
Maak tastbaar als het kan.
En laat vooral
de wind maar huilen

Einzelgänger,

we zijn alvast met twee.
Ik ken je nu al lang
En ik weet wanneer je bang bent.
Nee voor mij heb je
geen geheimen meer.
En ik weet dat jij
alleen wilt zijn.
Gewoonweg voor de eenvoud.
Gewoonweg omdat het
dat is wat je kent.
Maar alleen is soms
verdomd zo alleen.

En de vrijheid
aanzeg je elke keer.
Maar de vrijheid
die jou parten speelt.
Is vrijheid die niet echt is,
En leeg.

Als vrijheid jou zo dierbaar is
dan laat je haar
vandaag niet zomaar gaan

nee

Geef je over aan wat mooi is
Aanvaard de weg van eindigheid
Geen wapens zijn geen wapenschild
Geen trots geen angst
geen ijdelheid
Als liefde jou zo dierbaar is
Dan laat je haar
vandaag niet zomaar gaan

Dus kom,
kijk,
win,
aanbid en overleef.
Maak tastbaar als het kan.
En laat vooral
de wind maar huilen.

Dus Einzelgänger,

waarom kijk je triest?
Er is niemand die dit ziet.
Alleen je eigen spiegelbeeld.




Voor ik kan vertellen waarom Einzelgänger me raakt moet ik misschien eerst het één en ander over mezelf vertellen: Als kind was ik iemand die zijn eigen weg ging. Iemand die er kon van genieten om op zijn eentje te fietsen, alleen te zijn in de natuur of een hele dag lang in een boek te verdwijnen (één van de eerste boeken waar ik bijvoorbeeld helemaal in verdween, was Het ei van Oom Trotter van Marc De Bel, zeker eens lezen 😉 ) Mijn ouders, de vrienden op school en mijn broers en zussen zorgden er toen voor dat er genoeg afwisseling was tussen ‘Einzelgänger zijn’ en contact hebben met anderen.

Pesterijen rond mijn 15e gaven me echter een eerste knik in zelfvertrouwen en zorgden dat ik in mijn schulp kroop. En vooral sinds ik weet dat ik de ziekte van Crohn heb, ben ik nog meer op mezelf teruggeplooid. De woorden ziekte en chronisch leken toen, op mijn 21, een definitief verdict… Een verdict dat schaamte en angst opriep en dat me het gevoel gaf dat ik er vanaf dan alleen zou voor staan.

De laatste jaren ben ik er echter stap voor stap (en met vallen en opstaan) achter gekomen dat het helemaal ok is om Einzelgänger te zijn, maar dat het pas echt goed werkt als ik dit (gedoseerd) combineer met op tijd en stond andere mensen ontmoeten.

En hoe ontmoet ik die andere mensen dan het beste? Vreemd genoeg door eerst mijn eigen zelfbeeld en wereldbeeld aan te passen: Brené Brown verwoordt in onderstaande Tedtalk wat dat precies wil zeggen:

Eigenlijk is haar opdracht makkelijk samen te vatten, maar al wat moeilijker toe te passen:

  • Geloven dat ik goed ben zoals ik ben.
  • Mijn eigen kwetsbaarheid durven omarmen.
  • De moed hebben om onvolmaakt te zijn.
  • Eerst goed zijn voor mezelf (joepie: hier mag ik helemaal en volledig Einzelgänger zijn) en van daaruit voor de anderen.
  • Verbinden met anderen vanuit authenticiteit. (ondertussen ook terug joepie, in het kwadraat zelfs 😉 )
  • Onvoorwaardelijk liefhebben
  • En dankbaarheid en vreugde in de praktijk brengen

Toegegeven het is een hele boterham en het blijft voor mij nog steeds een uitdaging om telkens opnieuw te durven geloven in bovenstaande opsomming en in die kracht van kwetsbaarheid. Maar als ik met Brené Brown’s wijsheid in gedachten ‘uit mijn kot’ durf te komen levert het me meestal wel iets op!

Soms, zie ik in mijn omgeving vrienden, die door omstandigheden met hetzelfde worstelen. Die het even niet meer weten en geen idee hebben wat hen nog blij maakt en hoe ze naar eigen voldoening contact kunnen leggen met anderen en zichzelf. Voor die vrienden wil ik gewoon zeggen, weet dat je er niet alleen voor staat… er zijn heel veel mensen die je willen helpen en in ‘jouw team zitten’. Alleen vind je die meestal pas echt als je durft toe te passen wat Brené Brown aanhaalt… sinds ik dat stap voor stap durf, en probeer, komt het klein en groot ‘avontuur’ regelmatig aangewaaid!

Dus lieve vrienden: kijk af en toe eens terug naar wat Brené te vertellen heeft en probeer stap voor stap te ontdekken wat ze nu eigenlijk écht bedoelt… Blijf zoeken naar verbinding met jezelf en via die weg naar verbinding met anderen…
En als dat echt heel moeilijk is op dit moment, begin dan zo veilig mogelijk… creëer een veilige basis: Zoek hulp bij mensen waarvan je het gevoel hebt dat ze echt willen luisteren zonder oordeel (al dan niet professioneel)! Als je doorzet zal je gaandeweg verandering zien bij jezelf, verandering zien in je wereld en in je wereldbeeld… op de één of andere manier zal je daardoor die schijnbaar torenhoge berg (richting zelfvertrouwen en jezelf terug graag zien) beginnen te bewandelen.

Richt je vooral niet teveel op de top van die berg… want als je enkel bezig bent met de top, vergeet je om gewoon stap voor stap te wandelen. Het gebeurde bij mij al eens vaker dat ik net daardoor struikelde. Op zich geen probleem, als je iedere keer opnieuw opstaat, eventueel de schaafwonden op je knieën verzorgd of laat verzorgen… en daarna weer met frisse (tegen)moed probeert door te gaan.

Als je er echter in slaagt om de berg gewoon stap voor stap te bewandelen. En onderweg genoeg ruimte laat voor ontmoeting en ontspanning. En, als je nu en dan gewoon geniet van het uitzicht… en daar ook echt ruim de tijd voor neemt… Dan kom je op een dag wel op die top… of kom je onderweg zo’n mooi uitzicht tegen, dat die top helemaal niet meer van belang blijkt te zijn!

Op minivakantie met mijn boekencoach

Ik had afgelopen weekend de eer en het genoegen om met een vriendin op stap te mogen gaan. Naast fijngevoelige, muzikale en milieubewuste Japanologe is ze ook nog eens boekenwurm van de bovenste plank. Daar kon, wat mij betreft, enkel een promotie uit voortkomen. Want, dat we vrienden zijn staat buiten kijf, maar ze heeft het label boekencoach ook dubbel en dik verdiend!

Het was trouwens niet gewoon samen ‘iets gaan drinken’ dat op onze agenda stond. Het was hoog tijd om het nieuwe jaar te vieren met een minivakantie: dit deden we een middagje als toerist in eigen stad. Samen de tijd nemen om te mogen bijpraten, om te luisteren, om te vloeken en te lachen! Het werd een hartverwarmende middag … en gezien het aantal scherven dat we op ons pittoreske Gentse pad tegenkwamen konden we niet anders dan concluderen dat er de de komende tijd heel wat geluk op ons ligt te wachten.

– Weet je trouwens, beste lezer, of je technisch gezien de scherven zelf moet creëren? Of telt het ook als ze gewoon al op je pad rondgestrooid zijn? … En daar als pakketjes geluk liggen te wachten op wie hen opraapt? Ik kies zelf voor optie twee! Gelieve mij daar dan ook in te volgen zodat mijn geloof in aankomend geluk niet aan diggelen wordt geslaan… al zou dat ook weer scherven geven … en dus geluk… met andere woorden, het komt gewoon altijd goed op die manier…leuk 🙂 –

Maar goed… ik ben duidelijk even het spoor bijster. Terug naar de titel: ‘Een minivakantie met mijn boekencoach’:

Een minivakantie? Ja, want ’t is heerlijk om in een winters, maar zonovergoten Gent te mogen verdwalen. Om samen thee te drinken en daarna lekker te eten. Niet alleen het bijpraten gaf een meerwaarde. Er was meer: ook pretoogjes kregen uitgebreid de kans om op te lichten! Daar zorgde bijvoorbeeld de ober van dienst in het gezellige Eat Love Pizza voor. Dit door zijn job met hart en ziel, overtuiging en gevoel voor humor te doen. Waarvoor dank!

Tijdens die minivakantie kwamen we natuurlijk weer op het thema boeken terecht. Want zo gaat dat in ons gesprekken! Mijn boekencoach vertelde dat ze enkel nog boeken kocht die ze zeker nog eens wou herlezen. Al de andere boeken moesten zich tevreden stellen met het ‘bibliotheekstatuut’- wat natuurlijk zeker het vermelden waard is. Ik vroeg haar: “stel dat je een Top 10 zou mogen samenstellen van te lezen en herlezen boeken, welke boeken zouden dat dan zijn?” Heel wat boeken kwamen aan bod tijdens het gesprek, maar een mailtje achteraf meldde me het uiteindelijk en definitieve verdict (dat ik graag meegeef ter inspiratie!):

De ‘Boekencoach-Top 10’ bevat uiteindelijk 15 boeken, dus ik kreeg er – voor dezelfde prijs – 5 extra gratis tips bij:

Hoe zie ik eruit?

Wat mij betreft zit het geluk in de kleine dingen. Een voorbeeld?

Zoals beschreven op de pagina ‘over mezelf’ was ik een vijftiental jaar begeleider. Als persoonlijk begeleider gebeurde het regelmatig dat ik op stap ging met één van de bewoners: bijvoorbeeld om boodschappen te doen, naar de dokter te gaan of om gewoon samen een tas koffie te drinken.

‘Het onderweg zijn’ was hier vaak één van de leukste dingen, want daar ontstond vaak spontane verbinding. Zoals bij Koen, een man met een beperking van ongeveer 60 jaar. Hij was eerder verlegen, stil en ingetogen, maar als er muziek opstond die hij leuk vond kon hij daar heel veel plezier in hebben. We hadden door de jaren heen ons favoriete nummertje gevonden dat telkens weer verbindend werkte: ‘Hoe zie ik eruit’ van Raymond! 

Ooit was dat begonnen doordat er een cd van Raymond in mijn auto opstond: door het makkelijke repetitieve karakter van het nummer begon hij spontaan mee te zingen. Algauw werd het een traditie.

Meestal ging het als volgt: Ik zong  ‘Hoe zie ik er uit’ en Koen antwoordde lachend ‘zéééér goed’… en dat deden we dan een heel nummer lang.

Jawel beste lezer, dat was een regelmatig terugkerende ‘ego-boost’ van jewelste … Dus om alles in evenwicht te houden wisselden we nu en dan van rol, kwestie dat we bleven overeenkomen hé?

Dus, voor wie op dit moment een kleine boost nodig heeft voor zijn of haar zelfvertrouwen: zoek gewillige slachtoffers, zet het nummer ‘Hoe zie ik eruit’ op, en laat die ‘gewillige slachtoffers’ vol enthousiasme ‘Zéér goed’ antwoorden op jou vraag ‘Hoe zie ik er uit’?!