Einzelgänger

Einzelgänger… Ken je dit lied? Iedere keer dat ik het hoor raakt het mij. Waarschijnlijk omdat het over mij gaat. Allez ja… op de één of andere manier toch. Beluister vooral eerst het lied, of lees de lyrics voor je deze blogpost verder leest.

 Einzelgänger, 

waarom kijk je triest?
Ik ben er.
Er is niemand die dit ziet.
En verder,
niemand die dit ooit zou horen.

Einzelgänger,

Je toont jezelf graag groots
en sterker.
Dan je eigenlijk bent
en denkt er
graag je onverslaanbaarheid bij.

Kom,
kijk,
win,
aanbid en overleef.
Maak tastbaar als het kan.
En laat vooral
de wind maar huilen

Einzelgänger,

we zijn alvast met twee.
Ik ken je nu al lang
En ik weet wanneer je bang bent.
Nee voor mij heb je
geen geheimen meer.
En ik weet dat jij
alleen wilt zijn.
Gewoonweg voor de eenvoud.
Gewoonweg omdat het
dat is wat je kent.
Maar alleen is soms
verdomd zo alleen.

En de vrijheid
aanzeg je elke keer.
Maar de vrijheid
die jou parten speelt.
Is vrijheid die niet echt is,
En leeg.

Als vrijheid jou zo dierbaar is
dan laat je haar
vandaag niet zomaar gaan

nee

Geef je over aan wat mooi is
Aanvaard de weg van eindigheid
Geen wapens zijn geen wapenschild
Geen trots geen angst
geen ijdelheid
Als liefde jou zo dierbaar is
Dan laat je haar
vandaag niet zomaar gaan

Dus kom,
kijk,
win,
aanbid en overleef.
Maak tastbaar als het kan.
En laat vooral
de wind maar huilen.

Dus Einzelgänger,

waarom kijk je triest?
Er is niemand die dit ziet.
Alleen je eigen spiegelbeeld.




Voor ik kan vertellen waarom Einzelgänger me raakt moet ik misschien eerst het één en ander over mezelf vertellen: Als kind was ik iemand die zijn eigen weg ging. Iemand die er kon van genieten om op zijn eentje te fietsen, alleen te zijn in de natuur of een hele dag lang in een boek te verdwijnen (één van de eerste boeken waar ik bijvoorbeeld helemaal in verdween, was Het ei van Oom Trotter van Marc De Bel, zeker eens lezen 😉 ) Mijn ouders, de vrienden op school en mijn broers en zussen zorgden er toen voor dat er genoeg afwisseling was tussen ‘Einzelgänger zijn’ en contact hebben met anderen.

Pesterijen rond mijn 15e gaven me echter een eerste knik in zelfvertrouwen en zorgden dat ik in mijn schulp kroop. En vooral sinds ik weet dat ik de ziekte van Crohn heb, ben ik nog meer op mezelf teruggeplooid. De woorden ziekte en chronisch leken toen, op mijn 21, een definitief verdict… Een verdict dat schaamte en angst opriep en dat me het gevoel gaf dat ik er vanaf dan alleen zou voor staan.

De laatste jaren ben ik er echter stap voor stap (en met vallen en opstaan) achter gekomen dat het helemaal ok is om Einzelgänger te zijn, maar dat het pas echt goed werkt als ik dit (gedoseerd) combineer met op tijd en stond andere mensen ontmoeten.

En hoe ontmoet ik die andere mensen dan het beste? Vreemd genoeg door eerst mijn eigen zelfbeeld en wereldbeeld aan te passen: Brené Brown verwoordt in onderstaande Tedtalk wat dat precies wil zeggen:

Eigenlijk is haar opdracht makkelijk samen te vatten, maar al wat moeilijker toe te passen:

  • Geloven dat ik goed ben zoals ik ben.
  • Mijn eigen kwetsbaarheid durven omarmen.
  • De moed hebben om onvolmaakt te zijn.
  • Eerst goed zijn voor mezelf (joepie: hier mag ik helemaal en volledig Einzelgänger zijn) en van daaruit voor de anderen.
  • Verbinden met anderen vanuit authenticiteit. (ondertussen ook terug joepie, in het kwadraat zelfs 😉 )
  • Onvoorwaardelijk liefhebben
  • En dankbaarheid en vreugde in de praktijk brengen

Toegegeven het is een hele boterham en het blijft voor mij nog steeds een uitdaging om telkens opnieuw te durven geloven in bovenstaande opsomming en in die kracht van kwetsbaarheid. Maar als ik met Brené Brown’s wijsheid in gedachten ‘uit mijn kot’ durf te komen levert het me meestal wel iets op!

Soms, zie ik in mijn omgeving vrienden, die door omstandigheden met hetzelfde worstelen. Die het even niet meer weten en geen idee hebben wat hen nog blij maakt en hoe ze naar eigen voldoening contact kunnen leggen met anderen en zichzelf. Voor die vrienden wil ik gewoon zeggen, weet dat je er niet alleen voor staat… er zijn heel veel mensen die je willen helpen en in ‘jouw team zitten’. Alleen vind je die meestal pas echt als je durft toe te passen wat Brené Brown aanhaalt… sinds ik dat stap voor stap durf, en probeer, komt het klein en groot ‘avontuur’ regelmatig aangewaaid!

Dus lieve vrienden: kijk af en toe eens terug naar wat Brené te vertellen heeft en probeer stap voor stap te ontdekken wat ze nu eigenlijk écht bedoelt… Blijf zoeken naar verbinding met jezelf en via die weg naar verbinding met anderen…
En als dat echt heel moeilijk is op dit moment, begin dan zo veilig mogelijk… creëer een veilige basis: Zoek hulp bij mensen waarvan je het gevoel hebt dat ze echt willen luisteren zonder oordeel (al dan niet professioneel)! Als je doorzet zal je gaandeweg verandering zien bij jezelf, verandering zien in je wereld en in je wereldbeeld… op de één of andere manier zal je daardoor die schijnbaar torenhoge berg (richting zelfvertrouwen en jezelf terug graag zien) beginnen te bewandelen.

Richt je vooral niet teveel op de top van die berg… want als je enkel bezig bent met de top, vergeet je om gewoon stap voor stap te wandelen. Het gebeurde bij mij al eens vaker dat ik net daardoor struikelde. Op zich geen probleem, als je iedere keer opnieuw opstaat, eventueel de schaafwonden op je knieën verzorgd of laat verzorgen… en daarna weer met frisse (tegen)moed probeert door te gaan.

Als je er echter in slaagt om de berg gewoon stap voor stap te bewandelen. En onderweg genoeg ruimte laat voor ontmoeting en ontspanning. En, als je nu en dan gewoon geniet van het uitzicht… en daar ook echt ruim de tijd voor neemt… Dan kom je op een dag wel op die top… of kom je onderweg zo’n mooi uitzicht tegen, dat die top helemaal niet meer van belang blijkt te zijn!